Proxecto Interdisciplinar e de centro

O Comité Olímpico Internacional

2012-01-24T10:23:00.001+01:00

O Comité Olímpico Internacional (COI) foi creado o 23 de xuño de 1894 polo Barón Pierre de Coubertin en París co fin de revivir os antigos xogos olímpicos gregos.
O COI coordina as actividades do Movemento Olímpico. Ademais está encargado de supervisar e administrar todo o concernente aos Xogos Olímpicos

Os xogos olímpicos no cine

2012-01-24T10:20:00.000+01:00

O cine recolle os xogos olímpicos en varias películas que vos iremos amosando a continuación, como por exemplo: Carros de lume, Munich.....

Os aneis olímpicos

2012-01-23T09:14:00.002+01:00

Os aneis olímpicos son o principal símbolo dos xogos olímpicos. Son cinco aros entrelazados de cores azul, negro, vermello, amarelo e verde. A bandeira olímpica está composta polo símbolo dos aneis olímpicos sobre fondo branco.

O HELENISMO E ALEXANDRE MAGNO

2010-06-01T14:21:00.008+02:00

ALEXANDRO MAGNO E O PERIODO HELENÍSTICO

O periodo helenístico (tamén coñecido como alexandrino) é unha etapa da Antigüidade cuxos límites cronolóxicos veñen marcados pola morte de Alexandre Magno (no ano 323 a.C) e o suicidio da derradeira soberana helenística, Cleopatra VII de Exipto e o seu amante Marco Antonio, logo da derrota na Batalla de Accio, no ano 30 a.C.

O perido helenístico é a herdanza da cultura clásica que recibe o mundo grego a través da hexemonía do reino de Macedonia, primeiro con Alexandre Magno, e logo cos seus sucesores, os reis das grandes dinastías helenísticas: os Seleúcidas, os Ptolomeos e os Antagónidas.

Durante esta etapa, as cidades gregas clásicas coma Atenas ou Esparta foron reemplazadas en importancia por outras como Pérgamo ou Alexadría, e nelas, a aristocracia e a "xente culta"mantivo as costumes gregas, como por exemplo o uso do grego como lingua común.

O periodo helenístico é considerado como una etapa de transición entre o declive da etapa grega clásica e o ascenso de Roma.

ALEXANDRO MAGNO: BREVE BIOGRAFÍA

Alexandro Magno, fillo de Filipo II de Macedonia, reinou desde o ano 336 a.C ata a sua morte no 323 a.C.

O seu fito mais importante foi a conquista do Imperio Persa, logo de unificar baixo o seu goberno a varias polis gregas que xa estaban baixo dominio do seu pai. A sua conquista do imperio persa incluiu os territorios de Xudea, Exipto, Mesopotamia ou a Anatolia, co que aumentou considerablemente as fronteiras do seu reino.

Tra-la sua morte, posiblemente a causa dalgunha enfermidade coma a malaria ou a febre tifoidea, o seu enorme imperio dividiuse entre os seus sucesores dando lugar ós reinos helenísticos.

Atenas

2010-05-25T12:09:00.013+02:00

A historia de Atenas representa a orixe da historia das cidades europeas e da Europa actual. A súa poboación habitou continuamente esa rexión durante máis de 3000 anos. Foi a cidade principal da Antiga Grecia durante o primeiro milenio a.C. e a culminación da súa longa e fascinante historia chegou no século V a.C., baixo o goberno de Pericles (o "Século de Pericles"), cando os seus valores e a súa civilización se extenderon máis aló dos límites xeográficos da cidade e fixéronse universais. O pensamento político, o teatro, as artes, a filosofía, a ciencia, a arquitectura e tantos outros aspectos do pensamento chegaron ao seu grande apoxeo nunha coincidencia temporal e cunha plenitude intelectual únicas na historia da humanidade.

ORIXES:
O nome de Atenas na Antiga Grecia era Athenai, que se traduciría como "as Atenas". Este nome en plural podería indicar posiblemente que a orixe da cidade era un grupo de pequenos poboados que se uniron formando a cidade. Do mesmo xeito, segundo a mitoloxía, os gregos crían que a cidade fora bautizada pola súa protectora, a deusa Atenea, quen tras vencer a Poseidón pola loita que mantiñan pola defensa da cidade, puido bautizala co seu nome. Sen embargo, sería igualmente probable que a deusa tomase o nome da cidade e non ó revés.

A CIDADE:
Atenas comeza a súa historia como un asentamento sobre a Acrópole ("cidade alta") nalgún momento durante o III milenio a.C. O asentamento distaba uns 20 km do mar, do Golfo Sarónico, e se asentaba no centro da Planicie Cefisia, unha zona fértil rodeada por ríos.

A antiga Atenas ocupaba unha área pequena comparada coa extensa metrópoli da actual cidade. Ademais da Acrópole, que quedará como lugar sagrado onde os gregos construíron os seus templos, na antiga cidade destacaba a Ágora, o centro comercial e social, que estaba a uns 400 metros da Acrópole, no que é hoxe o barrio Monastiraki, así como o outeiro Pnyx, onde se reunía a Asemblea ateniense, estaba en parte oeste da cidade.

Na Acrópole, un dos lugares relixiosos máis importantes de Atenas era o Templo de Atenea, coñecido hoxe en día como o Partenón, onde aínda existen as súas evocadoras ruínas, así como o Erecteion, levantado en honra do heroe local Erecteo o e Templo de Atenea Niké (Atenea Victoriosa) que conmemoraba a victoria dos gregos sobre os persas na Batalla de Salamina. Outros dous lugares relixiosos importantes eran o Templo de Hefesto (que aínda permanece case intacto) e o Templo de Zeus Olímpico ou Olympeion (foi o maior templo de Grecia, pero agora está en ruínas) tamén estaban dentro das murallas.

HISTORIA

A Acrópole estivo habitada desde o neolítico. Para o ano 1400 a. C., Atenas converteuse nun centro poderoso da civilización micénica. A diferenza doutros centros micénicos como Micenas e Pilos, Atenas non foi saqueada e abandonada nos tempos da invasión dórica de 1200 a. C., e os atenienses sempre mantiveron que eles descendían dos xónios orixinarios, sen mezclar a sua raza ca dos invasores dorios.

Tras uns anos de certo abandono, Atenas emerxe de novo no século VIII a.C, grazas á súa posición xeográfica central no mundo grego, o seu seguro emprazamento sobre a Acrópolis e os seus accesos ao mar, o que lle proporcionaba unha vantaxe natural sobre rivais potenciais como Tebas e Esparta. Pronto Atenas se convirte nunha cidade-estado independente, gobernada primeiro por reis. Éstes pertencían á clase máis poderosa, a dos propietarios de terras, a "aristocracia", coñecidos como os Eupátridas (os "ben-nados"), cuxo instrumento de goberno era un Consello, que se reunía no outeiro de Ares, chamado o Areópago.

Durante este período, Atenas conseguiu pór baixo o seu goberno ás outras cidades da Ática converténdose no maior e máis próspero estado da península grega, pero tamén creou unha gran cantidade de xente excluída, pola nobreza, da vida política. Durante o século VII a. C. producíronse revoltas bastante xeneralizadas e o Areópago nomeou ao lexislador Draco para establecer un código legal máis estrito (de aí o significado da palabra "draconiano"). Cando isto tamén fallou, nomearon a Solón co mandato de crear unha nova constitución (594 a.C.)

A DEMOCRACIA ATENIENSE
A antiga nobreza oligárquica e os excesos da tiranía fixeron que no século VI a. C. dous lexisladores, Solón e Clístenes, estableceran un novo sistema de goberno no que participara todo o pobo que tivera a categoría de cidadán, é dicir, todos os homes libres, maiores de idade, nados de pai e nai ateniense. E ainda que quedaban excluidos as mulleres, os metecos e os escravos, supuxo o nacemento da democracia, que vai a chegar ó seu máximo explendor no século V a. C. con Pericles, baseándose na liberdade de expresión e na igualdade de tódolos cidadáns ante a lei.

ESPARTA

2010-05-25T12:08:00.006+02:00

ESPARTA:

ORIXE:

A invasión dos dorios no ano 1200 a.C permitiu que esta cultura se instalase nas terras fértiles do sur do Peloponeso dando lugar á polis de Esparta.

Os descendentes destes invasores dorios formaron unha comunidade militarizada que lles permitiu dominar ós pobos veciños, máis numerosos, convertíndose nunha das polis mais poderosas grazas o seu exército de guerreiros chamados hoplitas.

HISTORIA:

O lexislador mais importante de Esparta foi Licurgo, quen, no ano 700 a.C, estableceu as leis e as institucións de Esparta. Entre estas institucións políticas salientou a Gerúsia, un consello de anciáns composto por 28 membros de máis de sesenta anos, que gobernaba de acordo con unha monarquía composta de dous reis que pertencían as duas familias máis importantes de Esparta. Ademais destes reis e da Gerusía, existía unha Asamblea composta por cinco maxistrados chamados éforos.

A SOCIEDADE DE ESPARTA:

a) Os aristócratas:

A sociedade estaba conformada por un grupo privilexiado de cidadáns, moi pouco numerosos, que descendían dos primeiros habitantes dorios. Estes eran chamados aristocratas, e debían nacer na propia Esparta. Eran os que tiñan os dereitos políticos.

b) Os ilotas:

Eran a clase social máis baixa. Non tiñan dereitos e pertencían ó estado, que entregaba os ilotas aos cidadáns para utilizalos como man de obra nos seus campos. Eran descendentes dos primitivos habitantes, que resistiron durante un tempo o ataque dos dorios, nunha fortaleza, chamada Amiclea, pero que logo foron sometidos polos invasores.

c) Os periecos:

Eran os descendentes de pobos conquistados, que aceptaron pacificamente a autoridade doria. Eran libres pero non podían participar na política. Adicábanse a traballar a terra, o comercio ou eran artesáns.

ESPARTA E AS GUERRAS MÉDICAS:

Os gregos extenderonse ata as costas de Asia Menor fundando novas colonias. Esto provocou o enfrontamento co Imperio Persa, que controlaba parte destas terras e orixinou a sublevación das colonias gregas contra os persas.
A pesar de ter ganado algunhas batallas , os gregos colonizados , polo medo ás represalias persas, pediron axuda ós gregos peninsulares. Ó principio Esparta non respondeu á chamada e soamente Atenas emprendeu a guerra contra Persia, iniciándose as Guerras Médicas.

Sen embargo, baixo o goberno do rei espartano Leónidas, os soldados espartanos loitaron contra os persas na Batalla das Termópilas, que foi moi importante para que os gregos gañasen as Guerras Médicas.

A VIDA COTIÁ EN ATENAS

2010-05-25T12:01:00.009+02:00

A VIDA COTIÁ EN GRECIA:

A CASA GREGA:

Nas cidades gregas non había grandes pazos ou casas moi señoriais.
A maioría das casas estaban construidas en barro e madeira. Case todas tiñan unha soa pranta, e no caso de que houbese dúas, tiñan unha escaleira exterior para poder subir ó piso superior. Tódalas habitacións daban a un patio central polo que entraba a luz e pemitía a ventilación . Entre as habitacións destacaban o comedor, e sobretodo un departamento reservado sólo para os homes, o andrón, e outro para as mulleres, chamado xineceo.
Os mobles que as decoraban consistían en camas, baúles, camastros, mesas baixas, sillas, etc.

A VIDA DUN CIDADÁN ATENIENSE:
Un cidadán ateniense medio se levantaba cedo, aseabase, vestíase e almorzaba pan, aceite e aceitunas. Pasaban a mañá na ágora, no campo atendendo as súas terras, cultivos ou negocios. A mediodía regresaban á súa casa, comían algo lixeiro e a continuación descansaban un pouco. Pola tarde adoitaban ir a tomar os baños e ás barberías e á tardiña viñan de novo á casa para cear, normalmente en familia, e algunas veces con invitados.

A VIDA SOCIAL:
Cando os invitados chegaban á casa dun cidadán ateniense, eran recibidos polo anfitrión, descalzábanse ó chegar e os escravos lavávanlle os pés. Adoitaban tumbarse a comer, reclinados en leitos, e tomaban a comida dunha mesa baixiña. As comidan estaban feitas a base de carne, peixe, queixo, etc. e bebían viño mezclado con auga. Durante estes banquetes, as mulleres acostumaban a retirarse ó xineceo para falar entre elas.

Nalgunhas ocasións máis importantes ou sinaladas, dependendo do seu poder económico o anfitrión contrataba un grupo de músicos e mulleres danzarinas. Noutras ocasións era o propio anfitrión ou algún dos seus invitados os que recitaban poemas ou simplemente falaban.

A MULLER EN ATENAS:
A muller grega vivía sempre nun segundo plano, dependendo do home: primeiro do seu pai e despois do seu marido.

As mulleres pasaban prácticamente todo o día no xineceo, fiando, tecendo, etc. As nenas e as xóvenes eran ensinadas á facer as tarefas domésticas: cociña, coidado da lá, administración dos bens domésticos... pola súa nai, a súa avoa ou as escravas. Aquelas nas que o seu pai tiña maior poder económico aprendían algo de cálculo e música. Salían da casa únicamente durante as festas relixiosas: as xóvenes ateniense participaban na procesión de Atenea e as casadas nas festas das Tesmoforias, unha festa adicada a deusa Deméter.

xeografía de grecia

2010-05-25T11:57:00.008+02:00

XEOGRAFÍA:
Na conca do Mediterráneo Oriental, na Antiguidade, os gregos ocupaban o sur da península Balcánica e as actuais illas e praias do mar Exeo. A súa influencia tamén se estendeu ao sur de Italia e Sicilia e outras partes da costa do Mediterráneo grazas a fundción de colonias.

A Grecia continental é unha zona moi montañosa, o que dificultou a conexión entre os terreos e axudou a que os asentamentos tivesen poucas relacions dando lugar a polis independentes. O chan está continuamente suxeito a terremotos e erupcións volcánicas, e as chairas están formadas principalmente por franxas entre montañas ou entre a montaña eo mar. Os ríos son poucos e curtos e o clima é mediterráneo, con veráns quentes e secos e a estación chuviosa moi curta.

A vexetación xa era mala nos tempos clásicos e existen zonas ricas en minerais, como a prata en Laurium e o cobre en Eubea, pero non menos importante é o mármore da illa de Paros.

AS REXIONS DO EPIRO

Baixo o nome de Epiro era coñecido na Antigüidade o territorio poboado por diversas tribus gregas. Os límites deste territorio eran: ó norte limitaba con Iliria e Macedonia; ó sur, co Golfo de Ambracia e Etolia; ó este, con Tesalía e ó oeste, co Mar Xónico. O sistema montañoso do Pindo separaba o Epiro de Tesalia.

O Epiro era unha rexión agrícola na que se cultivaba o cereal, coma o trigo, verduras, froitas, olivas...

Tivo frecuentes loitas con Macedonia, excepto no periodo do goberno do rei macedonio Filipo, quen casou ca princesa Olimpia de Epiro, futura nai de Alexandre Magno..

Epiro viviu o seu máximo esplendor entre os séculos IV e III a.C.

ARTE GREGA

2010-05-25T11:51:00.004+02:00

A ARTE GREGA: ARQUITECTURA, ESCULTURA E PINTURA

A ARQUITECTURA:

A construcción mais importante da arquitectura grega e o templo. Distinguimos 3 tipos de arquitectura chamadas Ordes: dorico, xonico e corintio.

ORDE DORICA

A orde dórica é a máis primitiva e simple das ordes arquirtectónicas clásicas, é o orde grego por excelencia.Se caracteriza polas seguintes peculariedades:
- Non utiliza basa: o fuste da columna descansa directamente sobre o estilóbato.

- O fuste é de sección circular, corto e pouco esbelto. O tamaño total da columna nunca sobrepasa os dezaséis módulos.

- O entablamento está composto por:

arquitrabe, unha especie de viga grosa e lisa
O friso decorado por unha alternancia de triglifos e metopas.
A cornisa remata formando un saledizo cunha moldura.

ORDE XÓNICA

A orde xónica é máis esvelta cá dórica, é orixinaria de Asia Menor. Caracterízase por un fuste con estrias e un capitel con duas volutas.

ORDE CORINTIA

A orde corintia é o máis elegante e ornamentado das ordes arquitectónicos clásicos. Caracterízase por:

· O fuste é de sección circular e presenta un lixeiro éntasis ou engrosamento no centro.

· O capitel se reconoce pola súa apariencia de campana invertida decorada con follas vexetais.

A ESCULTURA

A escultura grega divídese en tres grandes etapas: arcaica, clásica e helenística.

1.O estilo arcaico está caracterizado pola representación dos xóvenes atletas vencedores nos xogos. Trátase de figuras ríxidas que co paso do tempo alcanzan maior dinamismo

2.O estilo clasico e o momento dos grandes autores coma Fidias, Miron..., constituindo o fito da escultura grega. Nesta epoca a escultura grega abandonou os primitivos patrones.

3.Durante o periodo helenistico (seculo III a. C.) enfratizaron e sofisticaron as formas herdadas do clasicismo. Surdiron obras de inigualable monumentalidade e beleza, como ``O coloso de Rodas, de trinta e dous metros de altura.

A PINTURA

A pintura grega a penas se conserva na actualidade, e solo podemos imaxinar parte do que puido ser gracias a cerámica, xa que precisamente na decoración de ánforas, platos e vasixas é onde se conservan algúns restos que clasificamos en tres etapas:

a) Ao comezo os diseños eran elementais formas xeométricas.

b) Co correr do tempo, estas se foron enriquecendo progresivamente ata cobrar volumen. Apareceron, entonces, os primeiros debuxos de plantas e animales. No século VII e VI a.C. se incluiu a figura humana. As escenas se organizaron en franxas horizontais paralelas que permitan a súa lectura. Co pincel debuxaron trazos mais exactos e detallistas.

c) As pezas de cerámica pintadas comezan a experimentar unha notable decadencia durante o clasicismo (séculos IV e V a.C.) para resurxir triunfantes no período helenístico (século III), totalmente renovadas, plenas de color e ricamente decoradas.

Como xa dixemos, a pintura grega a penas se conserva, ainda que sí existen restos de culturas anteriores como a cretense tamén chamada minoica, ou a micenica.

O fresco era xa coñecido nestas etapas, onde decoraba as habitacións principales dos edificios. Temáticamente os repertorios eran parecidos: procesiones de oferentes, xogos de touros, frisos de animais (monos, golfitos…), plantas, flores e motivos abstractos.

Mitoloxía de Grecia

2010-05-25T11:46:00.007+02:00

RELIXIÓN E MITOLOXÍA
A creencia da vida logo da morte e a consideración sagrada que se lle deu aos mortos deu orixe ao culto que se lles practica, pois o morto que era esquecido pola súa familia, convertíase nun maligno que castigaría de tódolo xeitos posibles ós seus familiares vivos. E como viña sucedendo en tódolos pobos antigos, os gregos sentiron tamén a necesidade dunha relación íntima e privada co mundo sobrenatural, que lle garantirá dalgún xeito o favor e a protección dos deuses, dando lugar ó culto familiar ou doméstico. Ademáis, a creencia da vida logo da norte e a consideración sagrada que se lle daba aos mortos, deu orixe ao culto que se lles practica, pois o morto que era esqucido polos seus familiares convertíase nun ser maligno que castigaría de tódolos xeitos posibles aos seus familiares vivos responsables dese esquecemento, mentras que, se era honrada a súa memoria, pasaba a ser protector.
Entre os cultos con relación aos mortos está o culto ao fogo, pois era no fogar onde neste culto familiar o pai era o encargado de conservar cinza ou carbón encendido, día en noite, en recordo das almas dos seus familiares mortos.
A relixión grega é politeísta, con deuses antropomorfos. Os mitos da orixe do Universo nos explica que nun principio só existía Caos, do que xurdiron Xea (a Terra), Tártaro (as profundidades) e Eros (o Amor). Xea enxendrou a Urano (Ceo) e a Ponto (Mar). Con Urano concibiu aos Cíclopes, os Hetaconquires e a ducia dos Titáns, dos que descenderían tódolos demáis deuses e os seres humanos .

The Parthenon in images

2010-05-21T21:44:00.002+02:00

View more presentations or Upload your own.

Os mármores de Elgin

2010-05-21T21:02:00.001+02:00

View more presentations or Upload your own.

Presentación sobre o Partenón

2010-05-21T20:09:00.003+02:00

View more presentations or Upload your own.

Fotos do grupo cos acrósticos

2010-05-21T11:23:00.002+02:00

O museo británico

2010-05-21T10:11:00.006+02:00

View more presentations or Upload your own.

Acrostico Safo de Lesbos

2010-05-11T13:48:00.018+02:00

...Safo pasou toda a súa vida en Lesbos, illa grega preto a Asia Menor.
...nA ''Casa das servidoras das Musas'' as súas discipulas aprendian a facer poesía.
...Foi un símbolo do amor entre mulleres.
...Os seus poemas recitábanse e coñecíanse na Atenas do s.V. a.C

...De todas as heróinas de Ovidio, Safo é a única muller real.
..quEdou na Historia grazas a natureza e pureza dos seus versos.

...eLa foi a poeta máis traducida da Antigüedade Clásica.
..crEou novos ritmos e m,etros como a ''estrofa sáfica''.
...oS celos, o amor e a alegría son temas dos seus poemas.
a oBra ''Himno en honra a Afrodita'' chegounos completa
...Os poetas latinos loaban a súa poesía e
...Safo recibiu o nome ''A decima musa''pola resoancía dos seus versos no mundo da lírica.

Traballo realizado por: Lorena Paratcha, Juan Cruz, Felipe Prieto e Zaida Martínez.

Acrostico de Hipatia

2010-05-10T13:22:00.009+02:00

.Hipatia, filla de Teón, o gran profesor do museo
.Intelixente filosofa e matematica
.Planisferio, aerometro e astrolabio: alguns dos seus inventos
.Astronoma innovadora sen igual
.Tivo un gran exito intelectual en Alexandria
.Impresionaba o mundo pola sua beleza
tAnto fisica coma espiritual

Traballo realizado por: Marta Gallego, Ana Andrés, Pedro Alonso e Martín Carrera.

Acrostico de Penelope

2010-05-10T13:13:00.007+02:00

....A Primeira muller que poido cumprir a promesa de Ulises: ser
......Esposa do heroe grego e
......Non aceptar outros pretendentes.
....Ela permaneceu fiel ao seu marido
.....eLa foi unha muller moi forte
.Na Odisea contannos a sua vida:
...``Penelope tece de dia e destece de noite...´´
....E Homero sabia todo dela...

Traballo realizado por: Ricardo Díaz, Judith Reboredo e Gonzalo Pardo

Acrostico de Helena de Troia

2010-05-10T13:05:00.014+02:00

.....Helena de Troia, tamen chamada Helana de
.....Esparta, foi filla de Zeus e de
.....Leda. Dicese que
....nacEu dun ovo que puxeron Zeus e
.....Nemesis transformados nun cisne e uha oca. Nemesis
.....Abandonou o ovo nun bosque sagrado.

...Un Doce pastor atopouno e levouna a
........lEda, que a criou coma a sua propia filla.

.....Tivo miles de pretendentes de todo o mundo. Foi
.....Raptada por
...TeseO e foi rescatada polos Dioscuros e levada a Esparta. Cando Paris visitou a cidade, Afrodita fiso que se namoraran
.....Iniciando unha fuxida de Esparta que deu lugar a guerra de
....TroiA.

traballo realizado por: Inés Cid, Marta Méndez, Andrea Pajares e Laura Vázquez.

Acrostico de Lisistrata

2010-05-07T11:29:00.013+02:00

..Lisistrata, muller imaxinada.
e Increible invencion de Aristofanes,
a Sua xenreira a guerra,
..fIxo que se obtivese a paz, cunha folga sexual
a Sua idea triunfou
..Tratou de convencer os bandos
.e Reuniu moreas de mulleres
..Atacou coa arma mais forte,
..Tentou a sorte, pero...
..Acabou gañando, e os homes asinando a paz.

Traballo realizado por: Jose González, Jose Daniel e Carla Lorenzo.

Acrostico de Aspasia

2010-05-07T11:19:00.010+02:00

.nAceu en Mileto, antes da guerra do Peloponeso.
A Sua Familia era rica e da alta sociedade.
..Pericles foi o seu home e amante
..Aspasia traballou cunha mestra de retorica.
O Seu unico fillo chamouse pericles, o xove.
...FInou no seculo V a.C.
..A muller da que falamos foi unha grande perda para Atenas.

Traballo realizado por: Anxo Vázquez, Javier Sio e Vera Rodríquez

the parthenon in images

2010-04-30T11:44:00.006+02:00

The Parthenon in images:

... Feito por Gabriel, Saúl, Agus y Belén.

Outras pezas de arte grego no Museo Británico

2010-04-29T13:57:00.004+02:00

Outras pezas de arte grego no Museo Británico:

·No Museo Británico as pezas máis importantes do arte grego son as pertencentes ao Partenón. ·Pero ademáis no Museo Británico pódense encontrar tamén outras pezas de arte grego, que se expoñen a continuación:
-Cariátides.
-Pericles.
-Moedas.
-Vasillas de mitos gregos.

Feito por Joel, Diego, Andrea e Elia.

Lord Elgin

2010-04-29T13:44:00.006+02:00

Lord Elgin:

Elgin foi un Lord escocés que agardaba ter éxito na política. Era embaxador británico en Turquía.
Elgin quería conseguir algunhas pezas do Partenón grego para decorar a súa mansión.
A Elgin déuselle permiso para levarse calquera peza que atopara no edificio, pero decidiu levarse os frisos a Inglaterra ainda que esa tarefa dañara a fachada do Partenón.
Elgin causou un grave dano na estructura xa que os frisos formaban parte do edificio, non estaban simplemente pegados.
A casa de Lord Elgin, Broom Hall. “A Sala Vasoira”, foi o destino orixinal dos mármores, no salón de esta casa.

Feito por Javier, Alba, Patrick, Andrea e Jennifer.

CÓMIC ARES

2010-04-28T12:25:00.000+02:00

ARES E OS XIGANTES

2010-04-28T11:55:00.009+02:00

A deusa Dione contáballe un relato a súa filla Afrodita

sobre os xigantes chamados Alóadas.
Este relato conta como a belísima Eribea, Hermes e Artemisa puideron rescatar a Ares que estaba apresado polos xigantes.

Todo empezou unha mañá cando Ares paseaba tranquilamente de súpeto ao lonxe albiscou un par de xigantes, el intentou derrotalos pero eran demasiando fortes e encarceraronno nunha urna de cobre, enton cando Eribea enterouse, chamou a Hermes e a Artemisa a cal enganou os xigantes facendo que se arroxaran as súas lanzas un a outro matándose entre si, mentres Hermes rescataba a Ares.

PRESENTACIÓN DO NOSO EQUIPO.

2010-04-28T11:43:00.008+02:00

O noso equipo está formado por: Gonzalo Rodríguez Gil, Lucía Vázquez González, Daniel Mo Gil e Manuel Fernández Fernández.
O noso traballo é sobre o deus da guerra, Ares.
Aproveitamos esta oportunidade para facer un cómic e non un texto aburrido.
Neste cómic relatamos unha historia que lle contaba Dione á súa filla Afrodita na que Ares foi atrapado por uns xigantes ctónicos, os Alóadas.
Tamén fixemos uns pequenos textos nos que contamos o que acontece no cómic e algunha información sobre Ares.
Agora vos amosamos o devandito cómic.

O Partenón

2010-04-23T12:01:00.004+02:00

O Partenón:

O Partenón é a construción máis famosa da Grecia Antiga que permaneceu ata hoxe en día. A construción do Partenón custou ó tesouro ateniense de 469 talentos de prata, mentres que é case imposible crear un equivalente moderno con esta cantidade de diñeiro.

A Fachada:

*Na parte este, a loita dos deuses contra os xigantes.

*Na parte oeste, a loita dos gregos contra as amazonas.

*No lado norte, as loitas contra Troia.

*No sur representan a loita dos centauros contra os lapitas no banquete de bodas do su rey.

Feito por:
Iván Capelo, Henar de Torres, Maruxa Nogueiras, Rut González, Pablo Lores

o museo británico

2010-04-23T11:43:00.005+02:00

Historia do Museo Británico:

O Museo Británico de Londres é o maior museo do Reino Unido, e un dos maiores e máis famosos museos de antigüedades de todo o mundo. Dende a súa apertura, o 15 de Xaneiro do 1759, soamente pechou as súas portas por motivo das dúas guerras mundiais, e pasou de ter 5.000 visitantes ao ano, a máis de 5 millóns, converténdose nun dos museos máis visitados do mundo.
É un dos museos máis antigos do mundo e contén máis de sete millóns de obxectos históricos de todos os continentes.
Feito por: Helena, Guillermo, Julián, Mario e Carla.

Zeus

2010-04-07T11:54:00.007+02:00

Ola, visitantes do blog e compañeiros do Alexandre Bóveda. Somos o grupo de Paula, Bárbara, Pablo e Cristian, do Proxecto Interdisciplinar. Este ano tocounos traballar sobre Grecia. Os de 1ºD estamos a traballar sobre os deuses. Nós eliximos a Zeus, o deus do ceo e soberano dos deuses olímpicos. Para representar ao deus e outros conceptos referidos a el e á mitoloxía grega o noso equipo decidimos facelo en forma de mural. No mural tratamos tres temas: a vida de Zeus, o mito do Olimpo e outros personaxes da mitoloxía grega nomeados nalgúns dos textos da vida de Zeus. Dentro da vida de Zeus imos tratar:
- Tipo de deus, armas e significado do seu nome.
- Nacemento, familia e posibles lugares de orixe e coidados.
- Cronos e os seus fillos.
- Batalla contra Xigantes e Titáns.
- Mulleres e fillos que tivo.
- Transformacións.
- Templos.
- Pensamentos de Homero e dos gregos sobre el.
- O deus Xúpiter.
- As representacións de Zeus.
- O carácter e os actos do deus.

Referente ao mito do Olimpo, é unha pequena historia que trata da busca dunha solución por parte dos deuses para remediar as guerras que ían vir sobre os seus territorios e despistar un pouco aos humanos. O resultado final é o descubrimento do viño, que é a súa solución.
Para rematar falaremos dalgúns personaxes da mitoloxía grega que son nomeados nos textos da vida de Zeus e que quizais non coñezades. Neles explicamos quen son os distintos heroes e algunhas das súas características.

Iso todo poderédelo ver nos corredores do instituto explicado en pequenos textos. Esperamos que vos guste o noso proxecto.

Créditos da imaxe

Ulises e o cíclope

2010-03-24T11:53:00.002+01:00

ULISES E O CÍCLOPE

O noso grupo de 1ºD fixo o traballo sobre unha parte da Odisea de Ulises, cando se topa con Polifemo o cíclope.
Ao primeiro queriamos facer unha película de plastilina e Benigno púxonos en contacto cunha rapaza chamada Iris que se adica a iso. Pero como non nos deu tempo, fixemos unha especie de cómic.

O mito de Ariadna

2010-03-24T11:51:00.008+01:00

O noso grupo de 1ºD, quérevos presentar o ``Mito de Ariadna´´,

unha historia chea de sorpresas, enigmas e ¡monstros! ....

A principio de curso

Ariadna era a deusa da fertilidade de Creta, orixinalmente era a deusa dos labirintos. Era filla de Minos e Pasífae, reis de Creta.

O deus Poseidón para vingarse do rei Minos mandou un touro branco co cal Pasífae, baixo un feitizo de Poseidón, tivo unha relación sexual e de aí naceu o Minotauro. Cando o rei Minos o soubo, mandou ao arquitecto Dédalo construír o famoso labirinto, onde foi encerrado o monstro.

Teseo, fillo de Exeo, rei de Atenas, marchou voluntariamente ata Creta para liberar ao pobo do Minotauro.

Cando chegou a Creta, o rei Minos díxolle a Teseo que aínda que matara ao Minotauro nunca encontraría o camiño de volta. Pero grazas á axuda de Ariadna puido saír do labirinto e marchar con ela ata a Illa de Naxos, onde foi abandoada por Teseo, agora namorado de Afrodita.

Finalmente Ariadna casou con Baco, o deus do viño, para obter a inmortalidade. Pero non lle foi concedida.

HERACLES

2010-03-03T11:47:00.010+01:00

Ola! Somos o grupo de 1ºESO D que realizou o traballo de Heracles. Chamámonos Uxía, Ana, Yasmina e David.
Decidimos facer o traballo sobre este heroe porque pensamos que como viviu moitas grandes aventuras moi extrañas e apaixonantes, moita xente estaría disposta a coñecelas.

HERACLES

Heracles é o nome grego de Hércules.

XUVENTUDE DE HERACLES

Heracles era o home máis forte do planeta e tiña sangue de deuses.
O verdadeiro pai de Heracles era Zeus, pero Anfitrión, o rei de Tirinto, facía de pai e Alcmena de nai.
Hera odiaba ao seu fillastro secreto, Heracles, e dixo que o seu fillo nacería antes ca el e que Heracles serviría a Euristeo.
Hera e Atenea viron ao bebé espido, e a primeira, sen saber quén era, amamantouno. Pero o bebé sugou con tanta forza que ela o tirou.
Atenea levou ao bebé xunto a súa nai para que o criara. Moi contenta, ela comezou a crialo esperando que as pingas de leite que sugara de Hera o salvaran da mala vontade da deusa, pero cando Hera se decatou de quén era o bebé, o seu corazón encheuse de rancor. Ela mandou dúas serpes para matar a Heracles.
A enfermeira que coidaba do bebé non podía moverse ou falar do medo, mais Heracles colleu as cobras, unha en cada man, e estrangulounas antes de que lle puideran facer mal.
O marido de Alcmena foi correndo coa espada na man e quedou sorprendido co talento do forte neno. Enviouno a Terisias, para saber a sorte do neno, e o vidente díxolle cál era a orixe e o destino de Heracles. Anfitrión ensinoulle a Heracles a adestrar cabalos, dirixir carros e buscou os mellores profesores para o seu fillo.

OS DOCE TRABALLOS DE HERACLES

Heracles toleou e matou á súa familia e, para non sufrir, foi ao Oráculo de Delfos, que lle encomendou unha serie de traballos que tiña que levar a cabo para liberarse do seu sufrimento. Estes traballos foron doce:

1.- Matar ao león de Nemea e entregar a súa pel.
2.- Matar á Hidra de Lerna.
3.- Capturar ao xabaril de Erimanto.
4.- Capturar a cerva de Cerinia.
5.- Matar as aves do lago de Estinfalo.
6.- Limpar os establos de Auxías.
7.- Capturar ao touro de Creta.
8.- Matar as eguas de Diomedes.
9.- Roubar o cinto de Hipólita.
10.- Roubar os bois de Xeriones.
11.- Capturar o can de Cerbero.
12.- Coller as mazás de ouro do xardín das Hespérides.

MORTE DE HERACLES

Heracles explicoulle a Hilo que o oráculo vaticinara que morrería a mans dun habitante do Hades e que tras a batalla de Eubea ían rematar os seus traballos. Ambas as dúas cousas íanse cumprir, pois morrería a causa dunha artimaña de Neso e os seus doce traballos rematarían, posto que para un morto xa non hai traballos.

O exército

2009-06-16T12:21:00.003+02:00

preparados para a batalla final...

2009-06-15T17:07:00.004+02:00

O ARCO DO TRIUNFO

Un arco de triunfo é un monumento construido para conmemorar unha victoria militar,a índa que en realidade usouse para festexar a un gobernante. Os primeiros foron levantados polos romanos na Antigüidade.

O arco do triunfo clásico é unha estrutura autónoma, bastante separada das portas ou murallas da cidade.

ARCOS DE TRIUNFO ROMANOS

Só quedan cinco na actualidade. Os arcos de Roma fóronse facendo cada vez máis elaborados ao longo do século.
Ao principio eran moi simples, portas de entrada á cidade, temporais e simbióticas, construídas en ladrillos e pedra con un encabezamento semicircular.
Colgaban dela trofeos coas armas capturadas .
Arcos posteriores construíronse con mármore de alta calidade, cun gran arco central no medio do seu teito tratado como unha bóveda de canón, e as veces dous arcos máis pequenos, un a cada lado, adornado cunha completa orde arquitectónica de columnas e entablamento, enriquecido con baixo-relevos simbióticos ou narrativos, coroado con estatuas de bronce, a miudo cunha cuádriga. A festiva orde corintia era o usual.

Operando...

2009-06-15T12:44:00.007+02:00

Estreo internacional. Non o perdas...

En imaxes III

2009-06-15T12:26:00.004+02:00

A historia do calendario en cómic

En imaxes II

2009-06-15T12:15:00.010+02:00

"Fontes de inspiración" para os calendarios

Contámosvos a historia

Etimoloxía dos meses e continuación...

En imaxes

2009-06-15T12:01:00.009+02:00

O noso traballo en imaxes

Ésta foi parte da nosa contribución á exposición:

As moedas
Os números

Os xogos, como non, sempre existiron; nós, investigámolos:

División dos tempos

2009-06-11T09:47:00.003+02:00

...e continuamos co tempo...

•Nun principio, o mes dividíase en grupos de nove días, marcados por un día de mercado: Nvndinae

Por influencia exipcia, a semana dividiuse en sete días, que recibiron o nome dos sete "planetas" que podían verse nese momento.

Saturni dies (Saturno)

Solis dies (Sol)

Lunae dies (Luna)

Martis dies (Marte)

Mercurii dies (Mercurio)

Jovis dies (Xupiter)

Veneris dies (Venus)

Esta é a denominación que nos chegou, salvo os cambios seguintes:

Saturni dies ~ Sabbath (dia do descanso xudeo)

Solis dies ~ Dominica (dia do Señor, xa no cristianismo)

•Os días dividironse en :

Fasti: dias de traballo
Nefasti: dias dedicados aos deuses nos que se prohíbe toda actividade (nada que ver con nefasto!!).

•Para indicar que día do mes era, tomaban como referencia tres datas únicas: as calendas, as nonas, e os idus.

División das horas

Os romanos dividiron a duración do día en duas metades:

•12 horas do día (dies): prima, secunda, tertia, cuarta, quinta, sexta (de donde procede a palabra sesta, era o mediodía)... ata a duodécima hora; repartíanse en 6 horas ante meridiem e seis horas post meridiam. A duración de cada hora dependía da estación do ano.

• 12 horas d anoite (nox) : divididas en 4 vixilias de 3 horas cada unha.

Reloxos empregados

As moedas romanas

2009-06-09T10:59:00.003+02:00

Apalabra moeda é derivada das advocacións da deusa romana Juno:moneta "a que avisa".O termo diñeiro é sinonimo de moeda,derivada do nome dunha moeda romana de prata:o denarius.
No comezo do siglo III a.C. os romanos introduciron unha pesada peza redonda de bronce fundido,para facilitar o comercio con outros pobos:era o as.O as tiña ao principio un peso dunha libra.Pouco despois as moedas foron de parta.Cara o 211 a.C. apareceu o denario de prata,xunto coas suas divisións:o quinario e o sestercio.
O denarius (sc.nummus,"moeda") era unha moeda de prata que segun indica a sua etimoloxia equivaleriá a 10 ases treintales por eso o seu simbolo era X.Un denario valia 2 quinarios ou 4 sestercios (estas moedas tamen eran de prata).O quinario e o sestercio desapareceron practicamente de la circulación.Un denario valia 16 ases.

As pontes romanas

2009-06-08T17:09:00.003+02:00

AS PONTES ROMANAS

As pontes romanas , complemento indispensable das calzadas, permitían a estas salvar os obstáculos que supoñían os ríos, que no caso da península Ibérica poden chegar a ser moi anchos. Ante este desafío que a xeografía presentaba a Roma, esta respondeu coas pontes que, tal vez, sexan as máis duradeiras e fiables das súas construccións . Anque tamén construíron unha gran cantidade de pontes de madeira sobre os cauces menores , hoxe coñecemos por “ponte romana” as construccións de pedra.

A típica ponte romana está formada por unha plataforma sostida por arcos semicirculares , anque tamén se daban casos de pontes sobre círculos completos. Estes arcos ou segmentos de arcos chámanse “ollos”. Os piares sobre a auga inclúen unhas construccións chamadas “tallamares” para reconducir as correntes de auga.

Sobre estos arcos situábase a plataforma sobre a que finalmente se poderá circular.

Este exitoso modelo de construcción extendeuse ata a entrada da Idade Media, e hoxe en día non é doado distinguir entre unha ponte romana ou unha construcción posterior.

ALCANTARILLADO ROMANO

2009-06-08T16:58:00.003+02:00

Os romanos comprenderon, dende o principio da súa auxe como civilización, que una cidade debía ter un sistema eficiente de eliminación de residuos para poder medrar. Para iso construiron na práctica totalidade das cidades de certa importancia os coñecidos sistemas de alcantarillado que aínda hoxe seguen cumplindo a súa función orixinal. Construían una ampla rede de alcantarillado que recorría a cidade seguindo o seu trazado, e conducía ás augas residuais ata vertelas nos campos ou nos ríos máis pertos.

En Mérida, por exemplo, usouse ata fai poucos anos, e o seu trazado serve todavía como referencia para coñecer como era a antiga cidade romana. Noutras ciudades como León, consérvanse vestixios destas infraestuturas, e en Italia serven como exemplo ao visitante, nos días chuviosos, da eficiencia do sistema de drenaxe das rúas para evitar o seu encharcamento.

As crenzas relixiosas en Roma, a organización do culto

2009-06-04T12:29:00.001+02:00

1. A relixión romana antigua

Cada acto da vida do romano antiguo estaba dirixido por unha forza divinizada. Como exemplo expresivo podemos citar a serie de divinidades que dirixían ao neno desde o seu nacemento: Cunina, protéxeo no berce; Rumina ensíñalle a mamar; Educa e Potina, a comer e a beber; Statulinus, a manterse en pé; Fabulinus, a falar; Abeona protéxeo cando sae da casa; Adeona, cando volve a casa, etc.
Os primeiros deuses, auténticamente romanos, con anterioridade ás influencias exteriores, relaciónanse, dun modo ou outro, coa vida agrícola. Entre os principais podemos citar: Ceres, deusa dos froitos de terra; Fauno, deus dos rabaños; Flora, deusa das flores; Xano, deus da porta (janua), cun templo en Roma cunhas portas que soamente se pechaban en época de paz, o que sucedeu rara vez; Xuno, deusa do matrimonio; Xúpiter, deus do ceo e do raio; Liber, deus da viña; Marte, deus das colleitas e despois deus da guerra; Minerva, deusa da intelixencia; Pales, deusa dos pastos; Saturno, deus das sementes; Vesta, deusa do lume do fogar; Vulcano, deus do lume.
Os romanos invocaban e daban culto a estas divinidades, non para honralas ou porque así o merecesen, senon para telas propicias, para pregalas aos seus desexos, para que non lles perxudicasen, para que protexesen as súas colleitas, os seus fogares, etc. As súas pregarias aos deuses, de acordo coa súa mentalidade práctica e analítica, son detallistas ao máximo, cheas de insistencias, de palabras case sinónimas, para cubrir todos os ángulos posibles do obxecto das súas peticións.

2. A influencia grega

Cando Roma toma contacto con Grecia e, sobre todo, cando Grecia se converte en provincia romana, no século II a. de C., os gregos, vencidos polas armas, vencen a Roma pola cultura, impregnando coa súa influencia todo o mundo romano. Esta influencia deixouse sentir notablemente no campo das crenzas e institucións relixiosas. Os deuses romanos primitivos helinizáronse en boa parte, asimilándose a deuses gregos, co que se formou unha especie de Olimpo mixto greco-romano, poblado por varios deuses. Son os seguintes:
Xupiter, Xuno, Minerva, Apolo, Diana, Neptuno, Plutón, Marte, Venus, Mercurio, Vulcano, Ceres, Vesta.

Cultos e ritos

2009-06-03T12:19:00.003+02:00

3. Cultos e Ritos

3. 1. Culto doméstico.

Practicado nun principio só polos patricios, despois tamén polo plebeios, comprendía sobre todo
· Culto do primeiro antepasado, o fundador da gens, xeralmente un home, pero ás veces un deus; así, a gens Iulia, que se consideraba descendente directa de Eneas, a través do seu fillo Iulo, ou Ascanio, venera como fundadora a Venus, a nai de Eneas.
· Culto dos deuses do fogar, os Lares e os Penates. No atrio da casa adoitaba estar o lararium, cun altar adicado ao Lar familiaris, no seu honor realizábanse sacrificios e ofrendas
· Culto das almas dos mortos, chamadas Manes. Honrábaselles con ofrendas, sobre todo nos cabodanos, para telos propicios, pois se cría que, se non, podían perxudicar grandemente aos vivos. O ministro dos cultos domésticos é o pater familias.

4. 2. Culto público

Na época primitiva reducíase a cultos agrarios en honor, sobre todo, de Ceres, protectora dos traballos agrícolas, e de Pales, protectora do gando. Despois, a partir do rei Numa, segundo a tradición, organízase a relixión e o culto, coa creación de colexios sacerdotais, festas, cerimonias rituais e levantamento de templos.
O culto tributado aos deuses consiste fundamentalmente en sacrificios e pregarias. O sacrificium é unha ofrenda a unha divinidade, ofrenda que varía segundo a divinidade e segundo as intencións do oferente, xa que hai sacrificios expiatorios, de acción de grazas, etc. Poden ser cruentos ou incruentos. Os primeiros consisten na inmolación dun ser vivo, xeralmente animais (moi raramente persoas). Unha parte do animal sacrificado adoitaba repartirse entre os asistentes e outra parte reservábase para a divinidade, quemándose a carne sobre o altar e derramando, á vez,viño sobre as chamas. Era importante a elección do animal. Ás deidades masculinas adoitában ofrecérselles animais machos. Ás deidades celestes (Supĕri ═ os de arriba), animais de pel branca ou clara; ás infernais (Infĕri ═ os de abaixo), animais de pel negra ou escura. O animal grande, touros principalmente, denominábase víctima; o pequeno, ovellas sobre todo, hostia. Rociábase a cabeza do animal con viño e con anacos dunha torta sagrada, chamada mola salsa (de onde ven inmolatio), despois dabáselle morte, abríase o corpo e sacábanse as entrañas, que adoitaban ser examinadas polos arúspices.
Os sacrificios incruentos consistían na ofrenda de cereais, vexetais, froitas diversas, tortas, aceite, mel, incenso e certos líquidos, como o leite ou o viño. O sacrificio incruento denominábase libatio (libación).
As pregarias adoitaban acompañar aos sacrificios. Pronunciábaas o sacerdote, quen debía por moito coidado en repertir literalmente as fórmulas sagradas, pois a máis pequena equivocación obrigaba a repetir todo o sacrificio. Adoitaba rematar coa prosternación dos asistentes ante o deus.
Convén sinalar que os romanos facían sacrificios fora do templo, ao aire libre. Os templos eran pequeno e albergaban só a estatua do deus. Alí non entraba o público. Os altares para os sacrificios atopábanse diante do templo, polo xeral adosados ás súas paredes.
Un dos máis fermosos templos cultos romanos era a lustratio ou purificación. Celebrábase para purificar ou protexer de influencias maléficas a cidade, o exército, as colleitas, o gando, etc. Consistía nunha procesión circular en torno ao obxecto da purificación e remataba con pregarias e sacrificios. Nestes casos era corrente o sacrificio cruento chamado suovetaurilia, no que eran inmolados un porco (sus), unha ovella (ovis) e un touro (tauro).

os sacerdotes

2009-06-03T12:15:00.006+02:00

4. Os Sacerdotes

4. 1. Flamines.

A súa creación atribuise ao Rei Numa. Eran quince, cada un dos cales estaba adicado ao servizo dunha divinidade, na época dos reis eran “os sacerdotes públicos do pobo romano”. O máis importante era o Flamen Dialis, consagrado ao culto de Xúpiter.

4. 2. Pontífices

Creados tamén na época dos reis, a súa importancia acrecéntase co tempo.Teñen ao seu cargo desde o principio a vixilancia das prácticas relixiosas, a organización do culto publico, a confección do calendario, coa indicación dos días laborables e os festivos. O número de pontífices varía co tempo, pero sempre hai un Pontifex maximus, que ten un cargo vitalicio e que e o verdadeiro “xefe da relixión nacional”, con autoridade sobre todos os demais sacerdotes.

4. 3. Vestais

Constitúen un colexio sacerdotal feminino encargado da conservación do lume sagrado no tempo de Vesta, deusa á que están consagradas. Elexíanse entre as fillas das mellores familias e o seu sacerdocio duraba trinta anos, ao final dos cales podían seguir ou retirarse á vida privada. Tiñan voto de castidade obrigatorio. Gozaban de grande prestixio e de importantes privilexios, pero tamén eran castigadas duramente, enterrándoas vivas, se faltaban ao voto de castidade.

4. 4. Augures e Haruspices

Son os encargados da “predicción do porvir”. Os romanos, antes de tomar unha decisión grave, como o inicio dunha guerra ou batalla, adoitaban “consultar a vontade dos deuses”. Esta vontade reflexábase, para eles, fundamentalmente nos signos seguintes:
· Signos celestes, sobre todo o raio e o trono, expresións da vontade de Xupiter; estas manifestacións requerían unha interpretación axeitada.
· O voo das aves, era importante, para a súa interpretación, a zona pola que voasen, pola dereita ou pola esquerda, o que dependía, claro está da posición do augur; este xeneralmente colocábase mirando ao norte, co o que a dereita coincidía co leste e a esquerda co oeste, símbolos, respectivamente, de bo e de mal agoiro. Importaba tamén a cantidade e a clase de aves, entre as que os corvos eran sempre de mal agoiro.
· As entrañas dos animais sacrificados, sobre todo o figado; segundo a súa conformación, a súa cor, etc., podían indicar a vontade propicia ou adversa dos deuses.
Os augures eran os encargados de interpretar os signos celestes e o voo das aves . Os arúspices examinaban as entrañas das víctimas e facían os presaxios conseguintes. O acto de consultar a vontade dos deuses denominábase “tomar os auspicios”, termo referido propiamente ao voo das aves (avi-spicio ═ mirar as aves), pero que se aplica por extensión a calquera dos tipos de operacións adivinatorias.

2009-06-02T11:19:00.001+02:00

O IMPERIO ROMANO (todo o que querías saber sobre Roma e non te atrevías a preguntar?)

¿A que chamamos Imperio Romano?

A expresión Imperio ten dous sentidos:
-Por un lado refírese ó territorio conquistado pola cidade de Roma entre os séculos IVa.C e II d.C ; e dicir, territorio extenso no que viven varios pobos baixo un mesmo goberno.
-Por outro lado, desígnamos unha das etapas da historia romana.

¿Cales eran esas etapas?

.A monarquía
.A república
.O imperio

¿Como se formou o Imperio romano?

Todo empezou cando alá polo ano 753 a.C a cidade de Roma foi ampliando o seu territorio ata converterse na capital do Imperio máis extenso da antiguedade.
Durante a etapa da monarquía e a república Roma transformouse nunha grande
cidade.
A república foi anexionando e conquistando tódo os territorios da Península Itálica.

¿Como o logrou?

Grazas a unha eficaz organización militar en LEXIÓNS, ó seu PODER ECONÓMICO, e a súa SITUACIÓN ESTRATÉXICA, que lle permitiu impoñerse ó resto de pobos da Península, e logo ampliar os seus dominios.

¿Con que perigos se atoparon?

O primeiro estaba no mar MEDITERRÁNEO, que chamaron axiña Mare Nostrum, pois pouco tardaron en dominalo e facelo seu. Antes tiveron que vencer a Cartago que daquela era o estado máis forte do dito mar.

¿Ata onde se extendeu o Imperio?

Dende BRITANIA ata o deserto do SAHARA, dende MESOPOTAMIA ata HISPANIA.

¿Quen gobernaba o Imperio?

O emperador, que era un auténtico deus, e nas súas mans concentrábase todo o poder; e no exército que el dirixía , o éxito das súas conquistas.

¿Ata cando durou?

A crise non se fixo esperar, despois dun longo período de tranquilidade chamado PAX Romana, no S.III a economía comeza a tambalearse, o exército debilítase, as fronteiras fanse cada vez máis vulnerables ...No S.V o Imperio rachou en dous,. o de oriente e o de occidente.Este último desapareceu coas invasións bárbaras no ano 476.

¿Cal foi o seu legado?

Unha brillante civilización que influiu profundamente nas nosas formas de vida, gustos e costumes.

2009-06-02T11:05:00.006+02:00

OS NOSOS MURAIS

MAPA DAS MINAS ROMANAS DE HISPANIA

MEDICINA NA ANTIGA ROMA

OS VELENOS NO IMPERIO ROMANO: ENVELENADORES E ENVELENADOS

ENVELENADORES EN ROMA E OS ENVELENADOS (TIBERIO E CLAUDIO CÉSAR)

O ANFITEATRO

2009-06-01T17:29:00.005+02:00

Un anfiteatro é un tipo de edificio público da civilización romana,utilizado para acoller espectaculos e xogos(munera,loita de gladiadores e veniatores,loita de animais).Os mais antigos construironse en Etruria e Campania e datan finais do século II a.C.Este tipo de edificio é unha creación romana, e non ten antecedentes nin en Grecia nin en Asia Menor.

Aparte da súa función,a gran diferencia mais notoria entre un anfiteatro e un teatro romano clásico é que o anfiteatro é de forma circular ou ovalada,mentres que o teatro é semicircular.Tamén hai que diferenciar o anfiteatro do circo,que era utilizado para espectáculos de carreiras e tiña unha forma elíptica.

O granderío(cavea) divídese en catro zonas,sendo a inferior para os senadores e altos cargos da administración romana,a zona media para a plebe e a superior para as mulleres e os carentes de dereitos.Primeiro construironse mediante pedra tallada,posteriormente utilizouse o formigón e dispuxeronse arquerias e bóvedas.

O anfiteatro mais coñecido e sen duda o coliseo de Roma,cuxo nome era en realidade o anfiteatro flaviano(en latín:AMPHITHEATRUM FLAVIUM).

TEATRO ROMANO

2009-06-01T17:00:00.003+02:00

O teatro é un edificio típico do Imperio Romano, xeneralizado en todas as provincias e destinado para a interpretación de pezas teatrais do periodo clásico e servir de lecer ós cidadáns. Os primeiros eran construídos en madeira e derribábanse despois da representación, pois unha lei impedia os teatros permanentes. No 55 a.C. construíuse o Teatro de Pompeia que foi o primeiro estable, xa que tiña un templo que servía de escusa para evitar o derribo e estaba feito de obra (pedra e morteiro romano). Ao longo do tempo, os teatros romanos desenvolveron características específicas. A maioría dos conservados seguen o modelo arquitectónico proposto por Vitrubio.

O Acueducto

2009-06-01T16:59:00.004+02:00

Calquera asentamento humano, por pequeno que sexa,necesita dispor dun sistema de aprovisionamento de auga que satisfaga as súas necesidades vitais. A solución máis elemental consiste en establecer o poblamento nas proximidades dun río ou manancial, dende onde se carrexa a auga aos puntos de consumo. Outra solución consiste en escavar pozos dentro ou fora da zona habitada ou construir alxibes.

Pero cando o poboamento alcanza a categoría da auténtica cidade, fanse necesarios sistemas de conducción que obteñan a auga nos puntos máis adecuados e aproximala ao lugar onde se estableceu a poboación.

2009-06-01T16:40:00.014+02:00

OS NOSOS MURAIS

E, despois de tanto traballar, aquí están os nosos murais, esperamos que vos gusten.

"Os celtas en Gran Bretaña" e "A romanización de Inglaterra"

"A conquista de Inglaterra"

"A muralla de Adriano"

AS CALZADAS ROMANAS

2009-05-25T17:32:00.003+02:00

As calzadas romanas eran un modelo de camiño usado por Roma para a vertebración do seu Imperio. A rede viaria foi utilizada polo exército na conquista de territorios e grazas a ela podíanse mobilizar grandes efectivos cunha rapidez nunca vista ata entonces. No aspecto económico xogou un papel fundamental, xa que o transporte de mercadorías axilizouse notablemente. As calzadas tamén tiveron gran influencia na difusión da nova cultura e en estender por todo o imperio a romanización.
Unían as cidades de todos os puntos de Italia e despois do Imperio cos centros de difusión políticos e económicos.

Miliario

2009-05-25T16:59:00.007+02:00

Un millar ou pedra miliar (procedente do latín) e unha columna cilindrica,oval,ou paralelepipeda que se colocaba no borde das calzadas romanas para sinalar as distancias cada mil passus (pasos dobres romanos) e dicir,cada milla romana,o que equivale a unha distancia de aprosimadamente 1481 metros. Soian ser de granito,con unha base cúbica ou cadrada e medía entre 2 e 4 metros de altura,cun diametro de só 80 centímetros.
A maior parte dos miliarios levaban inscripcións grabadas directamente, dependendo da importancia da calzada: da cercanía ou alonxamento de Roma, das cidades de oríxe e destino. A inscripción constaba sempre dunha serie de partes ben definidas :

1 -O título completo do emperador baixo cuxo mandato se construía o modificaba a calzada.

2 - A distancia ata Roma ou a localidade màis importante da vía.

3- O gobernador ou a unidade militar responsable das obras na calzada.

4- Aparecía a palabra refecit ou reparavit se se trataba dunha obra ou mantenemento da vía.

AS TERMAS ROMANAS

2009-05-25T16:58:00.004+02:00

AS TERMAS ROMANAS

O uso das termas xeneralizouse no mundo romano a partir do seculo I a.C , cando se descubríu un sistema que permitía quentar e distribuír o aire quente grazas ao inxenieiro Serxio Orata. O seu uso foi difundido polo Imperio Romano a toda Europa. Os restos termais máis antigos dos que hai noticia son as Termas de Pompeia datadas no século I a.C.
Os baños romanos abrían ao mediodía e cerraban ao poñerse o Sol. Nos lugares destinados ao baño había departamentos separados para homes e mulleres; se non habia espazos separados, o establecemento abría unhas horas ao día para mulleres e outras para homes, e so unha vez ao ano as termas eran abertas ao pobo. En algunhas ocasións, durante o Imperio, permitíuse o baño conxunto a homes e mulleres.
Outro uso predominante e que soe aparecer en todo lugar onde acudían as personalidades da cidade (ao igual que o teatro por exemplo), era que ás termas tamén se soía acudir para "socializarse". Os homes charlaban sobre política, sobre os seus plans do futuro e de como vían o panorama de Roma. Pola sua parte, as mulleres falaban dos chismes e rumores dos entresixos patricios do palatino. Era en moitas ocasións un centro de reunións informais, perfecto polo seu relaxante aire vaporado e as termas de auga quente.

PALESTRA

Patio central ao que se abrían todas as demáis estancias e se podía prácticar exercicios físicos.

TABERNAE

Tendas adosadas as salas de baños onde se vendían bebidas e comida, que os vendedores pregonaban a grandes voces entre os bañistas.

CALDARIUM

Baño de agua quente, o alveus. Era a habitación máis luminosa e adornada. Nas grandes termas había incluso piscinas onde podíase nadar. Nas máis pequenas, o baño tomabase en bañeira ou depósitos de auga quente chamados labra.

FRIGIDARIUM

Era a sala destinada aos baños de auga fría. Nas grandes termas, o frigidarium estaba descuberto e incluía entre as suas instalacions unha gran piscina onde poder practicar a natación.

TEPIDARIUM

Habitación de temperatura tibia que preparaba ao bañista para a de agua quente.

APODITERIUM

Vestiarios. Habitación próxima ao pórtico da entrada onde os bañistas deixaban as suas roupas. Había un banco corrido na parede unhas hornacinas sen portas, onde depositabanse as roupas e os obxetos personais, que quedaban vixiados por un escravo.

LACONICUM

Baño de vapor.

RECURSOS HIDRAULICOS

Os recursos hidráulicos eran traídos mediante a rede de acueductos que toda cidade romana tiña, ainda cando o punto de captación da auga estivera lonxe do núcleo urbano, como no caso de Segovia que dista máis de 14Km.
O interior das estancias e as piscinas de auga quente realizabase mediante o sistema de hypocaustum. O sistema está basado na distribución mediante túneis e tubos de auga quente e vapor que se extendía por debaixo dos chans das estancias e piscinas e era alimentado por unha serie de fornos que se atopaban nos sotos. Reminicencia deste tipo de calefacción e a gloria castela.

TERMAS DE CARACALLA

As Termas de Caracalla foron un amplio complexo de baños da Roma imperial.Foron construidas na cidade de Roma entre 212 e 216 d.C, durante o reino do Emperador de Caracalla. Inauguraronse co nome de Termas Antoninas, pois ao emperador Marco Aurelio Antonino Basiano xamáis coñeceuselle en vida co nome de Caracalla. Actualmente, as extensas ruinas destas termas son unha grande atracción turistica importante. Ainda que foros despoxadas das suas esculturas e demais riquezas dende data temprana, ainda conservanse grandes fragmentos de mosaicos, alguns deles correspondentes a planta superior do edificio que se desplomou. Varias das xigantescas bañeiras de Marmore, esculpidas nun só bloque, trasladaronse ao centro de Roma para ser usadas como fontes. A súa escultura mais famosa, o grupo chamado “Toro Farnesio” conservase no Museo Arqueoloxico de Nápoles. Actualmente, os restos do complexo atopanse franqueados pola Viale Aventino (avenida Aventino), e a Viale delle Terme di Caracalla (avenida de Las Termas de Caracalla).

TERMAS DE AGRIPA

As Termas de Agripa tamén chamadas Thermae Agrippae foron unhas termas da Antiga Roma construidas por Marco Hispano Agripa no seculo I.
As Termas de Agripa foron a primeira das grandes termas construidas na Antiga Roma. Orixinalmente non eran propiamente unhas termas, senon máis ben unha sauna. Sen embargo coa finalización do Aqua Virgo, o acueducto terminado por Agripa no 19 a. C., os baños proveyeronse de auga de forma regular, convertindose nunhas termas propiamente ditas, cunha gran piscina ornalmental e unha rica decoración interior. No ano 80 d. C., as termas vironse afectadas por un gran incendio, pero foron restauradas e ampliadas. En tempos do emperador Adriano realizaronse diversas reformas internas. Parece ser que a partir do seculo VII d. C, utilizaronse as termas como canteras de materiais constructivos, a pesar diso, gran parte da estrutura mantivose en pe no seculo XVI, como reflecten os gravados de Baldassare Penuchi e Andrea Palladio, entre outros. Hoxe en dia, a zona atopase altamente urbanizada e os restos que se conservan son moi escasos.

2009-05-22T13:13:00.005+02:00

O EXÉRCITO ROMANO

ROMA TIÑA O MELLOR EXÉRCITO DO MUNDO ANTIGO E POR ISO ACADOU TANTOS ÉXITOS.

AS GRANDES CONQUISTAS NON SERÍAN POSIBLES SEN UN EXÉRCITO BEN ORGANIZADO E DISCIPLINADO.

FOI O PRIMEIRO EXÉRCITO PROFESIONAL ONDE CADA SOLDADO COBRABA UN SOLDO.

DIVIDÍASE EN LEXIÓNS DE APROXIMADAMENTE 5.000 GUERREIROS AO MANDO DUN LEGADO ROMANO.

TODOS OS LEXIONARIOS TIÑAN UN ESCUDO GRANDE, UNHA ESPADA E UNHA XABALINA.

TÁCTICAS E ARMAS

NOS COMBATES QUE SE REALIZABAN A CAMPO ABERTO, OS LEXIONARIOS FORMABAN A TARTARUGA. PROTEXIDOS DE FORMA EFICAZ, ESPANTABAN O INIMIGO, QUE NON SABIA COMO ACTUAR ANTE ESE MURO METÁLICO.

AS TORRES DE COMBATE, OS ARIETES, E AS CATAPULTAS TAMÉN AXUDABAN.

2009-05-22T13:08:00.008+02:00

SOCIEDADE ROMANA

CIDADANS:

HOMES LIBRES CON TODOS OS DEREITOS.

DIFERÉNCIANSE POLAS SÚAS RIQUEZAS.

NON CIDADÁNS:

HOMES LIBRES SEN DEREITOS POLÍTICOS

ESCRAVOS, PERTENCIAN A OUTRA PERSOA

MULLERES, SEMPRE BAIXO A TUTELA DUN HOME

LIBERTOS, AQUELES QUE RECUPERABAN A LIBERDADE

O DEREITO A CIDADANÍA FOISE ESTENDENDO ATA QUE NO S.III D.C. O EMPERADOR CARACALLA CONCEDEUNO A TODOS OS HOMES LIBRES DO IMPERIO

AS MULLERES

NUNCA FORON CONSIDERADAS CIDADÁS.

CARECÍAN DA MAIORÍA DE DEREITOS PERO PODÍAN TER PROPIEDADES, REXENTAR NEGOCIOS E PARTICIPAR NOS ESPECTÁCULOS E FESTAS.

2009-05-22T13:06:00.006+02:00

PRINCIPAIS DINASTÍAS E EMPERADORES ROMANOS

DINASTÍA XULIO-CLAUDIA

OCTAVIO AUGUSTO

TIBERIO

CALÍGULA

CLAUDIO

NERÓN

DINASTÍA FLAVIA

FLAVIO VESPASIANO

TITO

DOMICIANO

DINASTÍA DOS ANTONINOS

MARCO ULPIO

ADRIANO

ANTONINO PÍO

MARCO AURELIO

DINASTÍA DOS SEVEROS

SEPTIMO SEVERO

CARACALLA

DIOCLECIANO

DINASTÍA TEODOSIANA

TEODOSIO O GRANDE

RÓMULO AUGUSTO

2009-05-22T13:04:00.003+02:00

RAP-RIP DE VIRIATO O LUSITANO

Viriato o lusitano (bis)

Enfrentouse ó exército romano ( coro )

Vaia con viriato (bis)

A hispania ulterior loita con fervor

Atende Roma con Viriato estás en coma

Viriato o lusitano(bis)

Xa venceu ó exército romano (coro)

Roma humillada

Desconcertada

Firma a paz có lusitano

Roma non perdoa

Roma non olvida

A Viriato , o cabecilla

Hai que collelo,

Hai que matalo

E unha ameaza para o pobo romano

Viriato o lusitano(bis) (coro)

Dorme e soña có exercito romano

Desperta Viriato, desperta do teu soño

Que chega o cónsul Servilio Cepión

Cargado de denarios con malas intencións

Tres lusitanos

Tres lugartenentes

Tres traidores mataron a Viriato

Viriato o lusitano(bis) (coro)

Xace morto polos traidores

Roma non paga traidores, Roma non paga traidores, Roma non paga traidores...Roma non paga traidores........... ......

2009-05-21T12:31:00.006+02:00

5. A relixión na época imperial

5. 1. Os cultos orientais.

Os romanos sentíronse atraídos, xa desde a República, polos cultos orientais, tan cheos de cerimonias misteriosas, nas que vían relixións que aseguraban a salvación aos seus fieles e a felicidade mais alá da morte. Pero foi baixo o Imperio cando estas relixións conseguen adhesións masivas.

Cibeles, a Gran Nai, introducíuse en Roma, procedente de Asia, xa na segunda guerra Púnica. Pero é a partir do emperador Claudio cando cobra grande puxanza, xunto co seu novo compañeiro Atis, deus que morre e renace como promesa de resurrección para os seus devotos. O culto de Cibeles era sanguento e frenético. Os sacerdotes da deusa, así como os seus devotos, flaxelábanse ata sangrar durante as cerimonias, entre lamentacións de dor e exaltacións delirantes.

Isis e Osiris son divinidades exipcias que alcanzan en Roma grande popularidade a partir de Calígula, que lles erixiu un templo oficial. Isis é a esposa de Osiris, morto por Set, deus das sombras. Logo resucita e se converte en protector dos mortos. Todos os anos preséntase o mito da súa resurrección con cerimonias na que os seus devotos pasan da desesperación ao xúbilo, Isis é unha deusa boa, nai da fecundidade, da maxia e dos froitos da terra. Os seus sacerdotes rapábanse a cabeza e vestían completamente de branco. As cerimonias rituais en honor da deusa eran moi complexas, e os seus devotos sometíanse a unha gran variedade de sacrificios, purificacións, abstinencias e probas penitenciais.

Mitra era un antigo deus iranio da luz celeste. O seu culto extendeuse, sobre todo, entre os soldados. Era un deus de homes, un deus viril e forte que normalmente represéntase loitando contra un touro. O mito facía nacer do sangue deste touro sacrificado polo deus toda a vida vexetal e animal. Despois asimilouse ao sol, fecundador e enxendrador da vida, e se lle erixiu gran número de templos. O seu culto comprendía pregarias ao sol, ofrendas e sacrificios cruentos.

5. 2. O culto imperial.

Imitando tamén prácticas orientais, os romanos divinizan aos emperadores a partir do propio Augusto. Á súa morte, un decreto do Senado elévao ao rango dos deuses . É a chamada apoteosis. Algún dos seus sucesores fansen adorar en vida, como Calígula e Domiciano, en estatuas e templos con culto oficial; pero a maioría só se lles diviniza e se lles tributa culto despois da morte .

5. 3. O cristianismo.

Dende mediados do século I xa hai cristiáns en Roma. O cristianismo propágase rápidamente, sobre todo entre as capas máis humildes da sociedade. De seguida se lles persegue, imputándolles os crímes horrendos cometidos nas súas cerimonias rituais, misteriosas e clandestinas. Nerón achácalles o incendio de Roma e azuza contra eles á muchedumbre. O mais grande dos historiadores romanos, Cornelio Tácito, di que os cristiáns son “detestados polas súas abominacións”, seguidores dunha “execrable superstición”, convictos de “odio ao xénero húmano” e “delincuentes merecedores dos maiores suplicios”. Outros emperadores e sobre todo, Diocleciano, perseguíronnos con toda crueldade. Ata que esta relixión, que predicaba a igualdade entre todos os homes, a paz, o amor, a promesa da resurrección e a vida despois da morte xunto ao único Deus, acabou por impoñerse sobre todas as demais: primeiro, cando o emperador Constantino, no chamado Edicto de Milán do ano 313, proclamou a liberdade de cultos; e, definitivamente, cando o emperador Teodosio proclamouna relixión oficial do Estado no ano 380 .

Comidas máis frecuentes da antiga Roma

2009-05-18T16:58:00.014+02:00

As comidas máis frecuentes da antiga Roma dividíanse en:

- O Ientaculum:

Era a primeira comida que facían ó levantarse (os romanos erguíanse ás cinco da mañá). Consistía nunhas barras planas de farro (un cereal) e un pouco de sal. Nas clases altas da
sociedade tamén incluían na súa dieta ovos, queixo, froita, leite, mel...

- O Prandium:

Comida que se consideraba unha das máis ricas do día. Ía despois do Ientaculum e a gran
maioría de romanos saltábana, ou se a familia non tiña moito diñeiro, era a única que facían. Esta
dieta consistía en pan, carne fría, verduras e froita, todo iso acompañado de viño. Comíase en pequenas cantidades.

- A Cenae:

É equivalente á nosa comida. Comezaba ó redor das 3 da tarde tras unha visita aos baños. Se había convidados, duraba ata altas horas da tarde. Normalmente remataba cunha rolda de grolos.
Antes, a Cenae consistía nun tipo de gachas chamadas "puls".

Os celtas.

2009-05-08T13:37:00.008+02:00

OS CELTAS E A SÚA SOCIEDADE

- Foron tribus pastoriles e guerreiras.
- As súas 140 linguas estendíanse dende Islandia ata India.
- O sistema de clans formaba a base da sociedade, estes tiñan moitas formas e tamaños. A súa estrutura dirixente, fora gobernado por só un señor ou por un consello, cambiaba tendo en conta as necesidades e as aptitudes dos seus membros. A liñaxe baseábase na práctica da elección dun parente coma sucesor do xefe antes de que este morrera.
- As clases profesionais eran constituídas polos xuristas, os físicos, os arperos e poetas, ou bardos, i estaban exentos a prestarlle servizo militar o seu señor. A maioría das familias das clases profesionais practicaban un só oficio. Os bardos, igual que os druídas, posuían un sitio privilexiado. O xefe oficial de cada profesión posuía o nome de ollave (ollamh), i era seleccionado polo señor do territorio e o servía directamente a el.
- Os druídas eran os sacerdotes da sociedade celta. O seu nome probablemente significaba 'verdadeiro adiviño' e as súas funcións incluían a adiviñación, a execución de sacrificios e a dirección de rituais en festivais relixiosos.

OS CELTAS EN GRAN BRETAÑA

- As invasions célticas en Bretaña iniciáronse no s. IX a.C.
- Os Britanos ou Britones foron pobos indíxenas que habitaron a illa de Gran bretaña.
- Estes pobos falaban linguas britónicas e compartían tradicións culturais comúns. En términos de lingua e cultura, gran parte do noroeste de Europa foi principalmente céltica, aínda que a illa de Gran Bretaña y a Bretaña continental estiveron habitadas por celtas britanos. Os habitantes de Irlanda, a Illa de Man e Dalriada eran escotos ou celtas gaélicos, falantes de linguas goidélicas.
- Ao longo da súa existencia, o territorio habitado polos britanos compúxose de numerosas áreas, sempre cambiantes, controladas por tribus.
- A extensión do seu territorio antes e durante o período romano non está clara, pero xeralmente se cre que incluían a totalidade da illa de Gran Bretaña ata o istmo de Clyde Forth, ao norte do que habitaban os pictos. Parte deste territorio picto foi absorbido polo reino gaélico de Dalriata. A illa de Man tamén estivo orixinalmente habitada por britanos, aínda que también pasou a ser territorio gaélico. Asemade, crese que a illa de Irlanda foi totalmente gaélica durante este período.

ALGÚNS BRITANOS FAMOSOS

- Algúns britanos famosos foron:
o Arturo - Líder guerreiro romano-britano de dubidosa autenticidade histórica.
o Boudica - Raíña dos icenos, que liderou a rebelión contra a ocupación romana no ano 60.
o Caractaco - Líder da defensa contra a conquista romana de Britania.
o Cartimandua – Raíña dos brigantes durante e trala invasión romana.
o Casivellauno - Liderou a defensa contra a segunda expedición de Xulio César a Britania no 54.
o Cunobelio - Rei histórico do sur de Britania entre a primeira e la segunda invasión romana.
o Prasutago - Esposo de Boudica.
o Togodumno - Líder da defensa contra a conquista romana de Britania.

Rei Arturo.

Boudica.

Cartimandua.

MINAS ROMANAS EN HISPANIA

2009-05-08T10:03:00.004+02:00

Ola!!!Queridos amigos.Hoxe volvemos aquí ao noso blog para explicarlles o noso traballo de minas romanas en Hispania.Son:
Mina do río Tinto:está nunha localidade chamada Minas de Río Tinto(Huelva).Extráese ferro,cobre,prata,ouro e calcopirita.
Mina de plomo de Jaén
Salinas de Vgo
Salinas de Burgos
Salinas de Murcia
Mina de mercurio de Ciudad Real:extraese cinabrio co que se forma o mercurio
Las Médulas:están ao oeste de León e extráese ouro.
Mina de cobre de Asturias
Mina de ferro de Vizcaia
Mina de xeso de Cuenca e Toledo

Bueno amigos isto é todo.Nalgunhas minas non puxemos información porque o nome o indica.
Voltaremos mais tarde con mais cousas sobre as minas.

Un saúdo

1ºESO C

Traballando en clase

2009-05-06T20:28:00.004+02:00

Ola! Aquí estamos nos traballando no proxecto interdisciplinar sobre os lugares onde se atopan as minas explotadas polos romanos en España e os emperadores envelenados, as plantas coas que se envelenaron a estes emperadores e sobre a medicina na antiga Roma.

AGRIPINA E A ENVELENADORA LOCUSTA

2009-05-06T20:24:00.003+02:00

Agripina, sobrina e a vez esposa de Claudio, tiña un fin: coroar ó seu fillo Nerón. Agripina conseguiu liberar da súa condena a morte á escrava Locusta sentenciada precisamente polas súas habilidades toxicolóxicas.

O primeiro encargo que fixo foi envelenar ao emperador Claudio no ano 54, botándolle no seu plato predilecto, un plato de setas, unhas gotas de arsénico e amanitas phalloides (un dos fungos máis mortíferos).

O seu novo obxetivo foi terminar con Británico, o outro fillo de Agripina, hermanastro de Nerón. E nun grandioso banquete ofrecido por Nerón, se lle entrega a Británico un caldo utilizando Sardonia, unha planta que crecía na illa de Cerdeña. Tras a caída do emperador, Locusta é condenada a morrer como responsable dunhas 400 mortes.

A muralla de Adriano

2009-05-05T13:19:00.003+02:00

O emperador Adriano desembarcou en Gran Bretaña no ano 122 d.C., foi o primeiro gobernante en facelo dende a invasión. Chegou a inspeccionar a provincia en persoa. Adriano recibiu numerosos informes sobre as tribus que vivían na actual escocia e os danos que ocasionaban sobre a provincia. Nese ano ordenou ao gobernador local construír un muro ou construción defensiva con fortificacións para cubrir dende a costa do mar do Norte ata o brazo do Mar de Solway. Este muro é coñecido hoxe en día como “o muro ou muralla de Adriano”. A muralla tamén tiña como función manter a estabilidade económica e crear condicións de paz na provincia romana de Britania. A muralla estaba construída con sillares de pedra, tiña un grosor de 2’4 a 3 metros e una altura de entre 3’6 e 4’8 m. Contaba con 14 fortes principais e 80 fortíns, un foso de 10 metros e un camiño militar. A UNESCO declarouna patrimonio da humanidade no ano 1987.

VESTA

2009-05-05T13:11:00.001+02:00

Vesta era a filla primoxénita de Saturno, e irmá de Ceres, Xuno, Neptuno, Plutón e Xúpiter.Cóntase que foi pedida en matrimonio por Apolo e por Neptuno, pero rechazounos a ambos, preferindo manterse virxe para sempre. Esta foi tamén a condición que lle impuxo ás sacerdotisas do seu templo, as Vestales
Na mitoloxía romana, Vesta é a deusa do fogar. Correspóndese con Hestia na mitoloxía grega. O lume era o seu símbolo sagrado. O rei Numa consagroulle un templo redondo, onde se gardaba o lume sagrado, símbolo da permanencia de Roma. Esta deusa foi unha das primeiras en contar cun sacerdocio de carácter fixo, as Vestais, encargadas de manter sempre vivo no templo o lume sagrado que simbolizaba a virxinidade da deusa. Dito lume non podía apagarse baixo ningún concepto. As Vestales facían ademais, en honor á súa deusa, voto de castidade e gardaban a súa virxinidade durante 30 anos. Se algunha das sacerdotisas rompía os seus votos, era condenada a ser enterrada viva no Campus Sceleris, ou campo dos condenados.
Esta deusa adoita aparecer representada como unha matrona romana con estola e un facho ou lámpada na man.
En honor a Vesta celebrábanse en Roma as Vestalias, festas que tiñan lugar entre cada 7 e 15 de xuño e nas que no primeiro día se abrían as portas do templo ás mulleres que quixeran facer sacrificios á deusa.

CERES

2009-05-05T13:10:00.003+02:00

Filla de Saturno, é a deusa da agricultura. Ensinou aos homes a sementar, recolectar e facer o pan. A súa filla Proserpina foi raptada por Plutón e ela recorreu, inconsolable, a terra na súa procura, ata que soubo o seu paradoiro e conseguiu que a devolvesen durante seis meses todos os anos, meses que coinciden coa primavera e o verano, é dicir, coa boa estación, reflexo da alegría da nai.
Sacrificabanselle, sobre todo, porcos e carneiros.
Adoita ser representada como unha fermosa matrona, de porte maxestuoso e cabelos loiros caendo por as súas costas, cunha coroa de espigas e, as veces, unha fouce na man, ou un facho coa que buscaba a súa filla.
Ceres era festexada o 19 de abril.

APOLO

2009-05-05T13:09:00.002+02:00

É fillo de Xupiter e Latona e irmán xemelgo de Diana. Era tamén chamado Délico, de Delos, a illa do seu nacemento, e Pitio, por ter matado a Pitón, a lexendaria serpente que gardaba un santuario nas montañas do Parnaso. Na lenda homérica, Apolo era sobre todo o deus da profecía. O seu oráculo máis importante estaba en Delfos, o sitio da súa victoria sobre Pitón. Adoitaba outorgar o don da profecía a aqueles mortales aos que amaba, como a princesa troiana Casandra.
Apolo, ademais de como deus da verdade e a profecía, foi recoñecido como deus da luz e o sol; o tiro con arco, a medicina e a curación, a música, a poesía e as artes.
De aspecto fermoso, Apolo tivo moitos amoríos con ninfas e con mortais. Así, amou á ninfa Dafne, filla do deus-río Peneo, en Tesalia. A ninfa non correspondía ao deus e fuxiu ás montañas. Apolo perseguiuna, e cando estivo a punto de alcanzala, Dafne dirixiu unha pregaria ao seu pai, supricándolle que a metamorfosease para permitirlle escapar das apertas do deus. O seu pai concedeullo e a transformou en loureiro, a árbore consagrada a Apolo.
Os atributos máis comúns de Apolo eran o arco e a frecha. Tamén se incluían a cítara, o plectro e a espada.

DIANA

2009-05-05T13:08:00.002+02:00

É filla de Xupiter e Latona e irmá xemelga de Apolo. É a deusa dos bosques, onde se adica, armada de arco e frechas e cun grupo de ninfas, á súa ocupación favorita: a caza. Como deusa da noite, identifícase coa Lúa, e, como deusa dos infernos, con Hécate.
É cruel e vingativa, tiña un carácter salvaxe e se entregaba sen escrúpulo a calquera acto inhumano como a morte de Acteón, fillo de Risteo e Autonoe, que tiña como afición a caza.
Acteón después de ter matado innumerables animais salvaxes sobre o monte Citerón, el e os seus compañeiros entregáronse ao descanso. Preto de alí extendíase o val de Gargafia, consagrado a Diana. Diana acababa de chegar co propósito de bañarse. Acteón, que vagaba polo bosque tivo a desgracia de penetrar neste val e achegarse ao mesmo lugar. Diana indignouse contra o cazador temerario e converteuno en cervo morrendo destrozado polos seus propios cans.
Consagrábanselle a cerva e o xabarín. Adoita ser representada como una moza áxil e descalza, a alxaba á espalda, un can ao seu lado, ás veces con cervos e outros animais.

VULCANO

2009-05-05T13:06:00.001+02:00

Na mitoloxía romana, deus do lume e dos metais. Fillo de Xúpiter e de Xuno e marido de Venus. Era o deus do lume e os volcanes, forxador do ferro e creador de arte, armas e armaduras para deuses e heroes. Correspóndese con Hefesto na mitoloxía grega.
Algunas lendas sosteñen que a súa nai Xuno expulsouno do Olimpo debido a que era coxo e deforme, outras que foi o seu pai Zeus quen o arroxou a causa dunha conspiración de Xuno e Vulcano para derrocalo. Sexa dunha forma ou de outra, o seu corpo caeu ao mar onde dúas nereidas, Tetis e Eurínome recolleronno e o coidaron na illa de Lemnos ata que creceu.
Vulcano foi crecendo e se fixo un hábil artesán na elaboración do ferro e outros metais. Críase que o obradoiro de Vulcano estaba situado baixo o volcán Etna. vulcano, usando os seus coñecementos, elaboraba para as súas nais adotivas fermosas xoias. Elaborou o colar que regalou a Hermione, o cetro de Agamenón e os autómatas que traballaban no obradoiro.
Vulcano é representado como un home feo, sudoroso, coa barba desaliñada, o peito descuberto, sempre traballando no abradoiro.

MERCURIO

2009-05-05T13:05:00.002+02:00

Mercurio, na mitoloxía romana era o mensaxeiro dos deuses, era o deus dos mercadores, o lucro e o comercio. Era fillo de Xúpiter e Maia, a filla do titán Atlante.
O culto de Mercurio introduciuse en Roma no 495 a.C., cando se lle adicou un templo preto do Circo Máximo. O seu festival celebrábase o 15 de maio.
O seu nome, Mercurio, foi utilizado para nomear obxectos diversos, como o planeta Mercurio, ou o elemento químico homónimo.
Os atributos tradicionais, cos que era representado, son a bolsa na man, o cabalo Pégaso alado ou non, o bastón caduceo, as sandalias aladas, o chapeo ou petasus, así como o galo (símbolo do novo día e a esperteza) e o macho cabrío (símbolo da fertilidade) e, mesmo, a tartaruga (pois a lenda narraba que o deus inventara a lira, usando a concha dun destes animais).

MARTE

2009-05-05T13:03:00.003+02:00

Na mitoloxía romana, Marte (en latín Mars) era o deus da guerra, equivalente ó Ares da mitoloxía grega. Fillo de Xupiter en forma dunha flor máxica e de Xuno. Inicialmente foi o deus da fertilidade e a vexetación, e o protector do gando, pero despois foi asociado coa loita. Ofrecíanselle sacrificios antes das batallas e dicíase que aparecía nos campos de batalla acompañado por Bellona, unha deusa guerreira. Dise que a súa esposa era Nerio.

O seu principal templo estaba na capital do imperio que compartía con Xúpiter e Quirinus. O templo a Mars Ultor ("o vengador") estaba no Forum Augustus. Outro templo dedicado a Mars Gradivus ("O que precede ó exército na batalla") estaba situado no lugar onde se concentraba o exército antes de partir a unha guerra. O Campus Martius ("campo de Marte") era onde adestraban os soldados e atletas.

Marte era representado coma un guerreiro con armadura cun helmo con crista. O lobo e o peto eran os seus símbolos. Fillos seus foron Fuga e Timor.

O mes de Marzo e o planeta Marte chamáronse así na súa honra.

Marte, ó contrario que o seu equivalente grego, Ares, foi máis venerado que a maioría dos deuses romanos debido a que os seus fillos Rómulo e Remo fundaron Roma. Os romanos chamábanse así mesmos fillos de Marte.

VENUS

2009-05-05T12:57:00.001+02:00

Venus é a deusa do panteón romano, equivalente a Afrodita do panteón grego. É a deusa do Amor e da Beleza.

No mito do seu nacemento cóntase que surxiu de dentro dunha concha de madreperla, sendo xerada polas espumas (afros, en grego). Noutra versión é filla de Xúpiter e Dione.

Venus foi unhas das divinidades máis veneradas entre os antigos, sobre todo na illa de Pafos, onde o seu templo era admirable. Tiña un ollar vago e rendíase culto ao estrabismo dos seus ollos como ideal da beleza feminina. Posuía un carro puxado por cisnes.

Na época helenística, aparece acompañada dun neno, Eros, que pasa a ser Cupido, o seu fillo na mitoloxía romana. É tamén a nai de Eneas, pai dos romanos. Nos últimos anos da república, o seu culto oficial creceu en importancia ao converterse en protectora dos homes de estado.

Venus casou con Vulcano, pero tivo amores con homes mortales e con moitos deuses, sobre todo con Marte e co fermoso Adonis.

Aparece representada núa ou seminúa, ás veces xurdindo da escuma do mar, ás veces nun carro tirado por pombas ou cisnes, as súas aves favoritas.

MINERVA

2009-05-05T12:56:00.002+02:00

Na mitoloxía romana Minerva é a deusa da sabiduría, as artes, as técnicas da guerra, ademais da protectora de Roma e a patrona dos artesanos. Correspóndese con Atenea na mitoloxía grega, naceu preto de Libia.

Esta deusa é a filla favorita do amo do Olimpo, que lle concedera varias prerrogativas supremas. Tiña o don da profecía, prolongaba a vontade a vida dos mortales, obtiña a felicidade trala morte: todo o que ela dispoñía cun xesto da súa cabeza era irrevocable, todo o que prometía chegaba infaliblemente.

Esta deusa naceu sendo xa unha muller adulta da frente de Zeus, que antes engulira a súa nai, Metis, titánide caracterizada principalmente pola súa precaución. Zeus, a causa de terse comido a Metis, comenzou a sofrir unhas dores de cabeza intensos e insoportables así que pediu a Hefesto, o deus dos ferreiros, que fixera algo. Éste, abriu a cabeza de Zeus dun forte golpe e dalí saiu a triunfante Minerva, armada de pés a cabeza e bramando como un soldado embravecido ante as filas inimigas.

Os seus atributos eran a éxida (o escudo adornado da cabeza da Gorgon), a oliveira e a lanza. Nas súas estatuas e imaxes dábaselle unha beleza simple, descoidada, modesta, impresionando a súa nobreza, forza e maxestade. Adoita levar o casco na cabeza, unha pica nunha man, un escudo na outra e a éxida sobre o pecho. Normalmente aparece sentada, pero cando está de pé ten sempre, coa actitude resolta dunha guerreira, un aire meditativo e a mirada fixa en altas concepcións.

VIRGILIO

2009-05-05T12:50:00.003+02:00

Publio Virgilio Marón naceu en Andes, localidade identificada, con secular e pertinaz tradición, co actual lugar de Pietole, ao pé de Mantua. Estudou primeiro en Cremona e Milán, logo en Roma. Na capital rematou a formación en retórica e coñeceu importantes expoñentes da política e da literatura como Cornelio Galo, Alfeno Varo e Asinio Polión. Deixando de lado a carreira forense, retirouse a Nápoles, onde se fixo, xunto con Filodemo de Gadara, discípulo do filósofo epicúreo Sirón (de quen foi mesmo amante). Por resonancia do seu cognomen coa palabra latina virgo foi alcumado Parthenias (en grego virxe).
Coñeceu a mecenas, pasando a formar parte do seu círculo, que acollía a moitos literatos famosos da época. Tería contactos similares con Augusto, colaborando na difusión da súa ideoloxía política.
De regreso dunha viaxe de estudos en Atenas morreu en Brindisi, onde chegou xa doente, vítima dunha insolación. Os seus restos foron inhumados en nápoles, cerca da Gruta de Posillipo, onde hoxe está o Parque da Tumba de Virxilio (Parco della Tomba di Virgilio).
Escribiu varias composicións poéticas durante a súa mocidade, que foran no Medioevo reagrupadas co nome de Appendix Vergiliana. Pero os seus escritos máis famosos son as Bucólicas (unha escolma de dez églogas); as Xeórxicas (poema didáctico en catro libros, acerca dos traballos no campo) e, sobretodo, a Eneida (poema en doce libros que narra a historia de Eneas, guerreiro exiliado de Ilión ou Troia, fundador da dinastía Xulia). Este último poema quedou incompleto, sendo publicado por vontade de Augusto.

Plutón

2009-04-21T12:59:00.002+02:00

É o rei dos infernos, fillo de Saturno e Ops e irmán de Xúpiter e de Neptuno. O nome de Plutón relaciónase mellor co seu papel de divinidade benfeitora para os mortaiss que co deus de aspecto espantoso. Como deus subterráneo presidía a riqueza agrícola e mineira.
Moraba nas profundidades dos antros infernais, das que só saíra unha vez, con motivo do rapto de Proserpina, filla de Ceres, que reina xunto a el co nome de Perséfone. Considerado como xuíz inflexible, ía sempre acompañado dun cortexo de divinidades feroces ou de heroes divinizados. En Roma consideróuselle como Orco, e se lle sacrificaron vítimas humanas, en particular ladróns e asasinos, así como aos considerados como inimigos da patria. Como deidade benfeitora, rendéuselle especial culto: sacrificio de ovellas negras, consagración do ciprés e o narciso.
Plutón aparece nas representacións cuberto con ampla túnica e sostendo o cetro da realeza; tamén leva un casco, regalo dos Cíclopes e que ten o poder de volvelo invisible. Aparece con longa barba e abundante cabeleira. A miúdo se lle representa entronizado, co cancerbeiro aos seus pés, ou cunha serpente. Tamén sobre o carro, especialmente nas esceas do rapto de Proserpina.

Neptuno

2009-04-21T12:57:00.003+02:00

É o deus romano do mar, fillo de Saturno e Ops e irmán de Xúpiter e de Plutón. Rixe os ventos e as tempestades. Neptuno elixiu o mar como morada e nas súas profundidades existe un reino de castelos dourados. Co seu poderoso tridente axita as olas, fai brotar fontes e manantiais e encauza a súa ira provocando os temibles sismos ou terremotos.
Casou coa ninfa Anfitrite, unha nereida que lle deu como fillos aos Tritóns, monstruos mariños con rostros humanos barbados e colas como as dos delfíns, os cabelos son algas, teñen agallas detrás das orellas e mans que parecen cunchas.
Era o deus que sostiña o planeta no que vimimos, porque o océano rodeaba a Terra e era evidente que el, desde os mares, soportaba o peso da terra firme. Ademais, Neptuno dera forma ás costas, arrancara anacos de montañas para formar os cantís ou pasara a man polo litoral para deixar suaves praias e abrigadas bahías nas que os barcos atopaban refuxio. Por iso, a parte de ter ao seu lado ás sirenas traidoras, ás nereidas inigualables, ás oceánides fermosas e aos tritóns poderosos, Neptuno era señor das ninfas, ondinas e náiades dos lagos, dos ríos, das fontes, todas elas eran parte da súa corte e a el debíanlle pleitesía e obediencia por ser parte do mundo acuático.
Tiña adicamos moitos templos, sobre todo nas cercanías do mar. É representado barbudo, sostendo un tridente, o cetro da súa autoridade, e, as veces, nun carro tirado por cabalos mariños e escoltado por tritóns. O seu animal símbolo é o cabalo, creación súa.

Xuno

2009-04-21T12:54:00.006+02:00

Deidade itálica, logo romana, filla de Saturno e de Ops, esposa de Xúpiter e raíña do ceo, deusa da luz, da muller e da unión lexítima. Xuno, homóloga da deidade etrusca Uni, personificaba a luz celeste entre os pobos de Italia. Foi deusa protectora de Roma.
O 1 de marzo de cada ano, as mulleres celebraban unhas festas en honor de Xuno chamadas Matronalia. Outras festas no seu honor, as Nonas Caprotinas, celebrábanse o 7 de xullo. Moitos consideraban o mes de xuño, que toma o seu nome de Xuno, patrona do matrimonio, o máis favorable para casar. As Calendas de cada mes tamén estaban consagrados a esta deusa, que tiña festas o 1 de xullo e o 13 de setembro.
Xuno aparece representada como unha matrona maxestuosa, as veces cun cetro na man, cun pavo real e unha granada, a súa ave e o seu fruto favoritos. Xuno tiña en ocasións un carácter guerreiro que se facía aparente nas súas roupas. A miúdo aparecía armada e levando unha capa de pel de cabra (de aí Caprotina), que era a prenda preferida polos soldados romanos en campaña. Este aspecto guerreiro foi asimilado da deusa grega Atenea, que tiña unha pel de cabra que recibía o nome de éxida.

Xúpiter

2009-04-21T12:53:00.002+02:00

Xúpiter é o rei dos deuses e dos homes. Fillo de Saturno, e esposo de Xuno. Destronou ao seu pai coa axuda dos seus irmáns Neptuno e Plutón, cos que repartiu o imperio do universo: el reservouse o ceo, Neptuno apropiouse do mar e Plutón do mundo subterráneo. Venceu aos Titáns e aos Xigantes.
Foi chamado Iupiter Optimus Maximus Soter (Xupiter o mellor, maior e máis sabio) como deus patrón do estado romano, encargado das leis e da orde social. Foi o deus xefe da Triada Capitolina, que formaba xunto a Xuno e Minerva.
É representado sentado maxestuosamente no seu trono, con barba longa, cuns raios na man dereita, unha Victoria na esquerda e unha aguia aos pés.
No periodo imperial era habitual que emperadores como Claudio ou Domiciano adoptasen características das representacións de Xúpiter nos seus propios retratos tentando reafirmar a súa soberanía sobre o imperio.
O Sumo Sacerdote de Xúpiter era o Flamen Diales, e foi un cargo ocupado por homes da relevancia de Xulio César.
Un dos seus defectos era a promiscuidade e para realizar a súas conquistas amorosas, transformábase en animais porque el non podía mostrarse en toda a súa gloria.
Entre as divinidades do ceo eran fillos seus: Minerva, Apolo, Diana, Marte, Mercurio, Vulcano e Baco. Entre os heroes e semideuses: Polux, Hércules, Perseo, Minos, Radamanto, Anfión e Zeto.

VELENOS E MEDICINA NA ANTIGA ROMA

2009-04-16T17:50:00.005+02:00

Agora os imos informar como se envelenaban os emperadores romanos no Imperio Romano:

O envelenamento por chumbo era moi común na antiga Roma porque con el fabricaban vaixela onde bebían viño, entre outras utilidades.

Algúns historiadores cren que a demencia inducida por chumbo foi en parte a culpable da caída do Imperio Romano.

Estímase que coa inxesta de viño os emperadores romanos absorvían uns 250 mg de chumbo por día.
(hoxe en día, segundo a OMS, esta excesiva inxesta de chumbo produciu danos irreversibles na saúde dos emperadores romanos, proba delo son as conductas e decisións erróneas como as de Calígula , Nerón e Cómodo.

En Roma apareceu a primeira lei antiveleno, bautizada como Lex Cornelia Maestration, porque as autoridades se percataron do gran número de viuvas ricas existentes. Locusta era unha envenenadora oficial de gran poder nesa época. Facía velenos á carta en función do método de administración, o tipo de morte e a rapidez desta. Cabe destacar que numerosos emperadores romanos morreron envelenados como foi o caso de Augusto

Inglaterra e a súa romanización

2009-04-14T13:09:00.013+02:00

1º INTENTO

55 a.C. XULIO CÉSAR

- Entrou polo sudeste de Inglaterra. Fixo dous intentos de conquista:
· No primeiro conquistou a praia de Kent e pouco máis.
· No segundo conseguiu restaurar no trono dos trivonantes a un dos seus aliados co que puido impoñer os primeiros tributos entre as tribus de Britania.
- Deu a coñecer a supremacía de Roma.

2º INTENTO

43 d.C. CLAUDIO

- Durante o seu imperio produciuse a conquista de Britania, para o que enviou catro lexións xunto con tropas auxiliares e elefantes de guerra, causando unha grande impresión nos britanos.
- Permaneceu na illa dezaseis días, durante este tempo apoderouse da capital dos Trinovantes.
- Cando Caractaco, o líder da resistencia britana, foi finalmente capturado no ano 50, Claudio indultouno pola súa nobre actitude (o castigo era o da pena de morte). Iso serviu para calmar a oposición na illa.
- Claudio ordenou destruir calquera símbolo pertencente á relixión celta o druidismo e moitos templos foron demolidos.

43 d.C FLAVIO VESPASIANO

- Foi comandante militar destacado na invasión de Britania.
- Participou na invasión de Britania conquistando o sudoeste (Dorset, Hampshire, Cornualles, …) para asegurar os portos da costa sur e os portos con minas de estaño de Cornualles e as minas de prata de Somerset.
- Empezou como Emperador no ano 79, foi o fundador da dinastía Flavia.

81 d.C. XULIO AGRÍCOLA

- Foi o duodécimo xeneral romano que estuvo en Britania e o único que finalizou a tarefa de someter aos britanos.
- Como gobernador, estivo sete anos completos en Britania (78-84), subxugou Gales e o norte de Inglaterra antes de invadir Escocia, coñecida como Caledonia nos tempos dos romanos (foi o primeiro romano que deu a volta a Britania).
- A última conquista do seu predecesor fora a dos siluros, o sur de Gales. A última acción do período de mando de Agrícola foi a que tivo lugar ao pé dos montes Grampianos, que lle deu a posesión de toda Britania ata o límite norte de Perth e Argyll.
- O dominio romano durou ata o ano 410 d.C.

BENEFICIOS QUE TROUXERON OS ROMANOS

- Introduciron leis que se aplicaban nas cortes dos romanos.
- Construíron estradas con bloques de pedra e os pobos foron fortificados.
- Construíron vivendas cómodas e templos.
- Construíron mercados e suministros de auga.
- Estableceron un sistema educativo para os fillos dos caudillos britanos, entre eles falábase latín e levábase a toga como prenda de moda.

PETRONIO

2009-04-14T12:48:00.004+02:00

O historiador romano Tácito referíase a el como arbiter elegantiae (árbitro da elegancia). O seu sentido da elegancia e o luxo convertiron a Petronio en organizador de moitos dos espectáculos que tiñan lugar na corte de Nerón. Petronio foi tamén procónsul de Bitinia, e máis tarde cónsul. A súa influencia sobre Nerón despertou os celos do prefecto do pretorio Cayo Odonio Tixelino, outro dos favoritos do emperador, que lanzou contra el falsas acusacións. Participou na conxura encabezada por Pisón, e Nerón, avisado, ordenoulle permanecer en Cumas; o escritor decidiu quitarse a vida deixándose desangrar ata morrer. Dise que antes enviou ao emperador un escrito no que enumeraba todos os vicios do tirano.
Petronio é autor dunha notable obra de ficción, unha novela satírica en prosa e verso titulada O Satiricón (c. 60), da que se conservan algúns fragmentos; narra as aventuras de dous libertos, Encolpio e Ascilto, e inclúe algúns obscenos Contos Milesios. O estilo poético de Petronio é moi manierista, parecido ao de Ovidio. O Satiricón pode ser o primeiro exemplo de novela picaresca na literatura europea, e pode considerarse o modelo de novelas posteriores. Ofrece unha descrición única, e moitas veces enormemente desvergoñada, da vida no século I d. C. A pesar de que o seu narrador se expresa no mellor latín da época, a obra é especialmente valiosa polos coloquialismos nos parlamentos de moitos personaxes que ofrecen un interesante obxecto de estudio sobre o latín vulgar da época. O episodio máis famoso é o Banquete de Trimalción, unha descrición sumamente realista dun banquete ofrecido por un novo rico e ostentoso liberto.

DESAPARICIÓN DO IMPERIO

2009-04-03T13:58:00.007+02:00

Crise económica e social: pola escasez de man de obra rural e a pouca produción dos escravos a burguesía da cidade empobrécese, diminuen os ingresos por impostos e o estado non pode pagar os funcionarios nin o exército.

Crise política: produce a indisciplina no exército e o poder imperial debilitado produciu inseguridades nas fronteiras, a presión dos pobos bárbaros e as invasións xermánicas.

Crise das ideas relixiosas: a relixión romana non satisface a gran numero de persoas, xorden outros cultos relixiosos, aparece a mensaxe cristiá que da o culto a un deus único e a promesa de salvación; os grupos oprimidos convértense ó cristianismo, o que produce persecucións e intolerancia relixiosa.

Calendarios

2009-03-30T17:48:00.014+02:00

Historia do calendario

Dende o principio dos tempos, os homes e as mulleres tiveron unha maneira evidente de establecer un ritmo na vida: os días e as noites. As fases da Lúa resultaron un medio evidente de ordenar a vida, polo que os primeiros calendarios foron todos lunares. Como o período que duran todas as fases da Lúa é de máis ou menos 29 días e 1/2, pois estes calendarios empezaron sendo de 30 días, para aproximar.

Ademais da necesidade de organizar a vida, apareceu outra moi importante tamén: o control da época da semente e da colleita. Empezouse entón a estudar a relación entre a Terra, o Sol e as estrelas. Así, moitas civilizacións estableceron calendarios de 12 meses de 30 días cada un. Pero os calendarios tamén se elaboraban tendo en conta o que sinalaban os sacerdotes, que en moitos casos eran os encargados da súa elaboración, co cal surxiron moitos moi diferentes.

As orixes das versións máis antigas do calendario romano estan cheas de especulacións. Dise que o primeiro dos calendarios que elaboraron os romanos tiña só 10 meses, de 30 días e 31 días. Comezaba en Martius (en honor a Marte, deus da guerra), xa que nestes meses se daba o equinocio da primavera. O ano continuaba ata o último mes, December. Máis tarde engadironse os dous últimos meses, Ianuarius e Februarius, e moitos con diferente número de días.

Calendario Xuliano

Cando Xulio César chegou o poder, no ano 46 a.C. atopou o calendario cheo de imprecisións e un grande desfase entre os meses e as estaciones. Recurriu enton o astrónomo Sosíxenes e estableceu, no ano 45 a.C., o chamado calendario Xuliano moi parecido ó noso. Tratábase xa dun calendario totalmente solar, e xa non lunar. Así, a duración do ano viña dada polo tempo que tardaba a Terra a dar volta o Sol. (365 días 6 horas e 9 minutos)

Para satisfacer estas reformas, intercaláronse 85 días o ano 46 a.C. , resultado dun ano de 445 días,coñecido como ano da confusión. Ordenouse tamén que cada 4 anos un deles, febreiro, ó que César lle sacara un día para Xullo, durase 1 día máis que se colocaría despois do chamado día sexto antes de Kalendas, por iso se lle chamou "o sexto por segunda vez"; é dicir, naceron os chamados anos bisestos. Tamén neste momento se traslada o principio de ano o 1 de xaneiro.

Xulio César fixo que o mes Quinctilis, no que el nacera, pasara a ter un día máis: 31, para engrandecerse; posteriormente este mes chamouse Xulio no seu nome. Augusto, sucesor de César, fixo o mesmo con Sextilis, que tamén pasou a durar 31 días, e que tamén, anos máis tarde, se chamou Agosto no seu nome.

Calendario Gregoriano

O calendario Xuliano era xa bastante exacto, pero non de todo. Tal e como estaba, cada 125 anos se atrasaba un día. Esto esto provocaba que os equinocios se fosen adiantando co paso dos anos. Por eso, o Papa Gregorio XIII, aconsellado por un astrónomo, ordenou que se correxira de novo o calendario. Primero suprimíronse 10 días nese ano (o día seguinte ó 4 de outubro de 1582 foi o 15 de outubro dese mesmo ano). Ademáis, estableceuse que os anos bisestos cuxas dúas últimas cifras fosen cero non fosen bisestos, salvo se as duas primeiras cifras son divisibles entre 4 (por exemplo: o 1600 e 2000 son bisestos, pero o 1700 e o 1800 non o son).

Este calendario foi pouco apouco asumido por moitos países, e é o maioritariamente utilizado no mundo. Temos que ter en conta, sen embargo, que na actualidade coexisten uns 40 calendarios !

ROMA

2009-03-30T12:11:00.006+02:00

FORMACIÓN DO IMPERIO ROMANO

Foi a máis poderosa potencia militar e política do mundo antigo.Tivo distintas formas de goberno: monarquía, republica e imperio.

Conquistou extensos territorios en Europa, Norte de Africa e Oriente Próximo grazas a un exército profesional e disciplinado e ós funcionarios que dirixían as terras conquistadas.

Fundou cidades que eran centros de control político e centros comerciais, financieiros e culturais.

Creou un modelo de sociedade baseado na desigualdade entre homes e mulleres libres e homes e mulleres escravos.

Desenvolveu técnicas constructivas avanzadas. E como non, civilización común a todo o imperio, mediante unha lingua: o latín; un dereito común; uns modos de vida e costumes únicos.

GRUPO 1ºC visita as salinas romanas

2009-03-27T10:08:00.007+01:00

Boas!!!

Aquí estamos visitando as salinas romanas de Vigo.

Somos o grupo de 1ºC e imos presentar o noso proxecto interdisciplinar sobre os velenos, a arquitectura romana e minas.

Imos facer mapas sobre os lugares onde se encontran as minas romanas en España, e outro sobre a arquitectura romana no noso país. Nos velenos imos informar sobre os emperadores romanos que morreron envelenados e as plantas velenosas que os mataron. Tamén falaremos sobre a mediciña da antiga Roma.

Tito Livio

2009-03-24T13:20:00.004+01:00

Tito Livio (Titus Livius en latín) naceu en Patavium (Padua) no ano 64 ou 59 a. de C. e morreu no ano 17 d. de C. Foi un historiador romano, autor de Ab Urbe Condita (Desde a fundación da Cidade), que relata a historia de Roma desde a fundación tradicional no ano 753 a. de C. ata á morte de Druso no ano 9 a. de C. En total componse de 142 libros, dos que só conservamos 35.

Livio naceu nunha familia rica de provincias e trasladouse de mozo a Roma, estudando nela retórica e filosofía. Tiña ideas conservadoras e republicanas, mais non entrou nunca en política. Adquiriu fama a partir do ano 27 – 25 a de C., cando empezou a preparación de Ab Urbe Condita, obra na que se ocupou ata á súa morte. Augusto, a cuxo círculo pertenceu, confioulle a educación do seu neto adoptivo, o futuro emperador Claudio, a pesar das súas ideas republicanas. En troca, Livio aceptara a Pax Romana e, aínda que el fose partidario das ideas de Pompeio, aprobou a enorme reforma emprendida por Augusto. Tivo dous fillos.

Ovidio

2009-03-24T13:19:00.004+01:00

Publio Ovidio Nasón naceu en Sulmona o 20 de marzo do ano 43 a. de C. e morreu no Mar Negro no ano 17 ou 18 d. de C. Viviu dende moi novo en Roma, onde se relacionou con outros escritores da época como Horacio ou Propercio.

Ocupou cargos públicos pouco relevantes ata que un decreto do emperador Augusto o desterrou á beira do Mar Negro, no ano 8 d. de C.; como consecuencia, os seus libros foron retirados das bibliotecas e queimados en público por inmorais. A súa obra iniciouse cun cancioneiro amoroso, poemas que abren un ciclo erótico no que tamén se inclúen as Heroidas, colección de ficticias cartas de amor escritas por heroínas da mitoloxía e da historia, pero os seus títulos máis ambiciosos son Fasti e As Metamorfoses.

En Tristia, unha elexía de forma epistolar, cobran importancia singular as referencias autobiográficas. Na época na que Ovidio estivo desterrado escribiu a súa obra mais famosa: As Metamorfoses (Metamorphoseon), escrita en hexámetro dactílico. Desde a Idade Media e o Renacemento, coma é o caso dos Carmina Burana, a obra de Ovidio nunca deixou de estar presente na tradición literaria europea.

Presentación de 1ºE

2009-03-24T13:05:00.006+01:00

Ola! Nós somos o grupo de 1ºE do IES Alexandre Bóveda.
A nosa clase está composta por: Laura, Juan, Diana, Xoel, Nerea, Antonio, Iria, Brais, Marcos, Iris, Kelly, Nahuel, Roberto, Paula, Leo, Fran, Adrián, Agus, María, Rogelio, Kike, Martín e Sergio.
As nosas entradas no blog van ir dalgúns escritores romanos (Petronio, Plauto, Virxilio Tito Livio e Ovidio) e dos deuses romanos.
Esperamos que vos guste o noso blog, porque está feito con moito cariño.
Un saudo aos nosos benqueridos visitantes.

Facendo mapas

2009-03-13T13:37:00.014+01:00

Xa que queriades ver os mapas, aí van:

Neste da dereita aparecemos traballando o mapa do Imperio romano, aínda que está sen rematar... a que está quedando ben? O mapa fotografado na imaxe da esquerda móstranos os pobos prerromanos que habitaban a Península naqueles tempos.

Presentación 1ºF

2009-03-13T13:34:00.004+01:00

Ola!! Somos o grupo de 1º da ESO F e imos presentar o noso traballo, nós imos facer o Pin acerca da "Romanización de Gran Bretaña", o noso tamén vai tratar un pouco de historia para saber un pouco máis dos tolos destes romanos e que demo facían eles fóra de Roma.
Imos facer mapas, debuxos, esquemas, etc do que fixeron os romanos por alá e de que xente vivía antes da súa chegada, o que facían, como vivían, quen eran e máis cousas…
¿Sabiades que Xulio César non puido conquistar Inglaterra porque unha muller co seu exército lle plantou cara?, e ¿sabiades que hai moitas verbas que se parecen en galego e en inglés, como “crocodilo” e “crocodile”?, isto e máis cousas en breve …. ;)

Presentación 1º ESO B

2009-03-09T17:00:00.008+01:00

Os alumnos de primeiro de ESO B do Instituto Alexandre Bóveda queremos presentarvos un resumo do traballo realizado no PIN sobre as Ciencias Naturais no Imperio Romano. Pouco a pouco iremos publicando entradas no Blog sobre algúns dos aspectos máis destacados dos que fumos traballando ó longo destes meses e que foron aportando os distintos equipos formados na nosa clase.

Os números romanos

2009-03-05T10:59:00.010+01:00

Este sistema de numeración é moi diferente o noso; vexamos algunhas diferencias:

1ª - Non é posicional, é dicir, o valor dunha letra sempre é o mesmo, independentemente de onde estea colocado. Exemplo:

V sempre vale 5 esté onde esté colocado, xa que, por exemplo, 50 escríbese doutra forma (L)

2ª - Non é decimal.

Regras e signos

- Os signos I, X, C, M podense repetir ata tres veces consecutivas.

-Se unha cifra está a esquerda dunha maior, réstase desta.

-Se unha cifra está a dereita dunha maior, súmase a esta.

-As unidades simples convértense en miles colocando sobre ela unha raia horizontal.

E agora invitámosvos a xogar a este xogo sobre os numeros romanos que vai moi ben para practicar:

http://www.genmagic.org/mates3/nro1c.swf

Que vos divirtades!

Doutra banda, e como vos poderedes imaxinar, operar con este particular sistema de numeración non resultaba nada sinxelo. Se ben é certo que en realidade empregaron o ábaco para realizar os cálculos, tamén dispoñían de algoritmos para levalos a cabo cos signos que vos expuxemos anteriormente.

Anunciámosvos o estreno, proximamente neste blog, do vídeo no que nós mesmos vos explicaremos, paso a paso, como o facían.

Presentación 1º A - "Vai de romanos"

2009-03-05T10:11:00.009+01:00

Os de 1º A empezamos o traballo cun tema importante tamén...

como era o sistema de numeración romano? Pronto vos explicaremos todas as regras para que o dominedes.

PRESENTACIÓN

2009-02-27T13:46:00.006+01:00

Somos primeiro da ESO D e estamos atarefados por coñecer a fondo o IMPERIO ROMANO.

Todos escoitamos falar algunha vez dos romanos, e moitos de nós ata temos cómics con dous protagonistas que pelexan contra eles; e quen non viu unha película de romanos?

Se tan importantes son, algo farían para merecer a fama, pois a nós tócanos desvelar parte da súa historia e comprobar que foron grandes, grandes,grandes.

Ahí vai un adianto do que estamos a preparar cada semana :
De entrada confecionamos un mapa do Imperio con papel de xornal, xa que herdamos deles, entre outras cousas, a lingua , que mellor que un xornal con tódalas letras.
Despois ocorréusenos facer outro de HISPANIA onde aparecera a división administrativa da Península , e postos , tamén trazamos a división de Gallaecia.

Alguén preguntou un día quen vivía nesta terra antes da chegada dos romanos, entón saímos de dudas completando o mapa con tódolos pobos prerromanos.

A nos tócanos tamén presentar a cronoloxía, que remedio! Como somos o grupo de historia...

Da representación cartográfica pasamos a outro tipo de representación. Vamos a intentar converternos en soldados das Lexións romanas e poñer en práctica algunhas tácticas de ataque , ben , xogaremos a guerra con escudos de cartón.

Con dous esquemas resumiremos e resolveremos algunhas preguntas sobre a aparición e desaparición do Imperio.

Tamén queremos investigar sobre a sociedade e tocar algúns aspectos coma o matrimonio, a familia a educación, etc.
.
Uff ... xa veremos , ocórrensenos estas e outras ideas pero...daremos feito todo?